ອິຄິໄກໃນການພັດທະນາອົງກອນ

...ອາຈານ ນ້ອງຖາມແດ່ ຫຼັກການ ອິຄິໄກ ທີ່ອາຈານເຄີຍເລົ່າໃຫ້ຟັງນີ່ ມັນເອົາໄປໃຊ້ກັບການພັດທະນາອົງກອນໄດ້ແນວໃດ?...ນ້ອງລ່ະຄິດວ່າ ມັນເປັນເລື່ອງຂອງການພັດທະນາຕົວເອງ ແຕ່ກໍ່ນ່າຈະເອົາມາໃຊ້ກັບການພັດທະນາອົງກອນໄດ້ຢູ່ໄດ໋...

...ຖ້າເບີ່ງການພັດທະນາອົງກອນຜ່ານວິທີການ ແລະ ເຄື່ອງມືຕ່າງໆ ແລ້ວ ອົງກອນ ກໍ່ຄ້າຍຄືກັບຄົນເຮົານີ້ລ່ະ ມີອົງປະກອບຕ່າງໆ ປະສົມປະສານກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດເປັນຮູບເປັນຮ່າງຂຶ້ນມາ...ອົງກອນກໍ່ມີຊີວິດ ທີ່ມີພະນັກງານທຸກຄົນຊ່ວຍກັນເຮັດໃຫ້ອົງກອນດຳລົງຢູ່ ສົມທຽບໄດ້ກັບອະໄວຍະວະຕ່າງໆ ໃນຮ່າງກາຍ...ການບໍລິຫານຈັດການ ກໍ່ສົມທຽບໄດ້ກັບເລືອດ ອາຫານ ອາກາດ ທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເກີດພະລັງງານໃນການມີຊີວິດຢູ່...ການຂັບເຄື່ອນອົງກອນ ກໍ່ສົມທຽບໄດ້ກັບແຮງບັນດານໃຈທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກພາຍໃນ ແລະ ແຮງຈູງໃຈທີ່ມາຈາກພາຍນອກ...ທຸກຢ່າງປະສົມປະສານກັນຢ່າງລົງຕົວ ກໍ່ຈະເຮັດໃຫ້ອົງກອນນັ້ນມີສຸຂະພາບດີ ຫຼີກໜີຈາກການເຈັບເປັນ...

ຄຳຖາມເອົາໄວ້ຊອກຫາ "ຄຸນຄ່າຂອງການໃຊ້ຊີວິດ"... “ຊີວິດ 4 ແຈ”.

...ໃນຊ່ວງສະພາບການໂຄວິດ-19 ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບເຮືອນ ຢູ່ກັບຄອບຄົວ ແລະ ຢູ່ກັບຕົວເອງຫຼາຍຂຶ້ນ...ຫຼາຍຄົນກໍ່ໄດ້ເຫັນອາລົມ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຕົວເອງໃນຫຼາຍໆ ຮູບແບບ...ນັບຕັ້ງແຕ່ມ່ວນທີ່ໄດ້ຢູ່ເຮືອນ ບໍ່ໄດ້ອອກໄປໄສ ໄດ້ເຮັດວຽກຢູ່ເຮືອນ ກໍ່ຄັກໄດ໋...ພໍຢູ່ດົນໆ ໄປ ກໍ່ເລີ່ມໝຸດໝັດ ອອກໄປໄສກໍ່ບໍ່ໄດ້...ອາລົມຄິດຮອດໝູ່ຄູ່ ເຄີຍດື່ມ ເຄີຍຕຳຈອກ...ອາລົມຄິດຮອດໝູ່ຄູ່ຢູ່ຫ້ອງການ...ອາລົມເຫງົາ ຍ້ອນໄດ້ພົບພໍ້ກັນແຕ່ທາງວີດິໂອ ທາງລາຍ ທາງວັອທແອັບ ບໍ່ຄືພົບພໍ້ຕົວເປັນໆ ໄດ໋...ອາລົມກັງວັນ ຄິດຍາກ ຖ້າກັບໄປໃຊ້ຊີວິດຄືເກົ່າ ຊີເປັນແນວໃດ...ຍ້ານຕິດເຊື້ອພະຍາດ...ຍ້ານຄົນອື່ນຖືເບົາໃນການປະຕິບັດຕົວໃຫ້ຫ່າງຈາກພະຍາດໂຄວິດ-19...ຍ້ານວ່າຕົວເອງຈະປັບຕົວບໍ່ໄດ້...ສາລະພັດອາລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນ...ບາງຄົນກໍ່ຫາບ່ອນລົງໄດ້ ບາງຄົນກໍ່ຍັງຄ້າງຄາໃຈ ບາງຄົນກໍ່ຫາຄຳຕອບໄດ້...ກໍ່ເປັນເລື່ອງທຳມະດາຂອງມະນຸດທີ່ຈະຕ້ອງພົບພໍ້ກັບອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານີ້...

...ມີອີກອາລົມໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນ ອາລົມແຫ່ງຄວາມສັບສົນ ວຸ່ນວາຍໃນຊີວິດຂອງຕົວເອງ ຈັກຈະໄປໃນທິດທາງໃດ...ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າສະພາວະການໂຄວິດ-19 ພຽງເຫດຜົນດຽວດອກ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເຮົາໄດ້ທົບທວນຕົວເອງ ມັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ ເມື່ອມີສິ່ງທີ່ມາກະທົບກັບຈິດໃຈຂອງເຮົາເປັນໄລຍະ...ການຕັ້ງຄຳຖາມເພື່ອທົບທວນຕົວເອງ ກໍ່ເປັນວິທີການນຶງ ທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາຮັບມືກັບຄວາມສັບສົນໃນການໃຊ້ຊີວິດຂອງເຮົາໄປໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມສົມດຸນໃນການໃຊ້ຊີວິດ ເຊີ່ງການໃຊ້ຊີວິດບໍ່ແມ່ນແຄ່ເລື່ອງເງີນເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄວາມຮັກເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄອບຄົວເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການເຮັດຕົວໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດເລື່ອງດຽວ ການໃຊ້ຊີວິດເປັນຫຼາຍໆ ເລື່ອງມາປະສົມປະສານກັນ ຈົນເກີດເປັນຄຸນຄ່າຂອງການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ ແລະ ເກີດປະໂຫຍດຕໍ່ສັງຄົມ...

“ອິຄິໄກ”...ກັບວົງສົນທະນາແລກປ່ຽນ...

...ມື້ນີ້ພໍໄດ້ມີເວລານັ່ງໆ ນອນໆ ພັກຜ່ອນ ອ່ານປື້ມ ຂຽນບົດຄວາມ ໂດຍສະເພາະແມ່ນອ່ານປື້ມນີ່ລ່ະ ຊື້ມາເກັບໄວ້ກໍຫຼາຍ ຕັ້ງໃຈສິອ່ານ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານເທືອ ຈັ໊ກແມ່ນຍາກຫຍັງແທ້ເດ...😅

...ໄດ້ເລີກງາມຢາມດີ ຫຍິບປື້ມຫົວນຶງຂຶ້ນມາອ່ານ ເປັນປື້ມທີ່ອ່ານຈົບໄປເທືອໜຶ່ງແລ້ວ ແຕ່ພໍຫຍິບຂຶ້ນມາ ກໍມີຄວາມຢາກອ່ານເກີດຂຶ້ນທັນທີ...ປື້ມຫົວນີ້ມີຊື່ວ່າ “ອິຄິໄກ”...

 

ຍິນດີຕ້ອນຮັບນັກຂຽນບລ໊ອກນ້ອງໃໝ່ໄຟແຮງ...ທ້າວສອນສະຫວັນ ວົງຈັນທະບານ...😊

ການປັບຕົວໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

ນັກຂຽນ ສອນສະຫວັນ ວົງຈັນທະບານ

...ໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ຍຸກ 4.0 ຍຸກເເຫ່ງຄວາມທັນສະໄຫມ ຍຸກເເຫ່ງຄວາມກ້າວຫນ້າທາງເທັກໂນໂລຍີ ຍຸກເເຫ່ງການເເຂ່ງຂັນທາງດ້ານການເມືອງ, ​ເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ​ການເເຂ່ງຂັນເພື່ອອຳນາດ ເເລະ ຫລາຍໆ ຢ່າງໄດ້ປ່ຽນໄປກວ່າເເຕ່ກ່ອນ...

...ເເຕ່ກ່ອນການໄປມາຫາສູ່ກັນ ການຕິດຕໍ່ພົວພັນກໍ່ບໍ່ສະດວກສະບາຍ ເເຕ່ບໍ່ເເລ້ວສຳລັບຍຸກນີ້ ຍຸກເເຫ່ງໂລກທັງໃບຢູ່ພຽງປາຍນີ້ວມືຂອງເຮົາ ເເລ້ວເຈົ້າເຄີຍຖາມຕົວເອງບໍວ່າກວ່າຈະມາຮອດຈຸດນີ້ເຈົ້າເຄີຍປັບຕົວຫຍັງເເຕ່ເພື່ອໃຊ້ຊີວິດໃນຍຸກນີ້ ຈາກທີ່ບໍ່ມີໂທລະສັບໃຊ້ ຈາກທີ່ເຄີຍເບີ່ງເເຕ່ໂທລະພາບຂາວດຳ ຈາກທີ່ເຄີຍເຮັດໄຮ່ເຮັດສ່ວນເພື່ອລ້ຽງຊີບໄປວັນໆ ເເລ້ວຫັນປູກເພື່ອເປັນສິນຄ້າ ຈາກທີ່ເຄີຍຢູ່ເຮືອນລ້າໆ ເກືອເປັດເກືອໄກ່ເເລ້ວມາເປັນພະນັກງານໃຊ້ຄອມ ເເລະອີກຫລາຍໆ ຢ່າງທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວມາ...

...ຮອດມື້ສັນວັນດີ ວັນສຸດທ້າຍຂອງປີ ແລະ ວັນໃໝ່ຂອງປີ 2019 ກຳລັງຊີມາຮອດໃນເວລາອີກບໍ່ຈັກຊົ່ວໂມງຂ້າງໜ້ານີ້...

...ປີໃໝ່ອາດຈະເປັນມື້ດີໆ ຂອງຫຼາຍຄົນ ທີ່ຈະໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນຊີວິດໃໝ່ອີກເທືອໜຶ່ງ...

...ບາງຄົນຜ່ານມາຫຼາຍປີ ກໍໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນໃໝ່ທຸກປີ ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ສຶກສົດໃໝ່ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ...

ເລື່ອງທຳມະດາ ແຕ່ນ່າຈົດຈຳ...

...ມື້ນີ້ເປັນມື້ດີອີກມື້ໜຶ່ງ 8 ພະຈິກ 2018 ຜູ້ຂຽນໄດ້ມີເວລານັ່ງຂຽນບົດຄວາມສັ້ນໆ ໄວ້ອ່ານ ແລະ ເຕືອນຄວາມຈຳຂອງຕົວເອງ ວ່າ ຄັ້ງໜຶ່ງເຮົາໄດ້ຄິດແນວໃດແດ່ໃນມື້ນັ້ນ...

...ຈາກມື້ທີ່ເກີດມາ ນັບມາຮອດມື້ນີ້ ຜູ້ຂຽນມີຊີວິດຄິດໄລ່ເປັນປີ ກໍຄົບ 47 ປີເຕັມ...ຖ້າໄລ່ເປັນວັນ ກໍແມ່ນ 17,167 ວັນ...ຄິດໄລ່ເປັນຊົ່ວໂມງ ກໍໄດ້ 412,008 ຊົ່ວໂມງ...ຄິດໄລ່ເປັນນາທີ ກໍໄດ້ 24,720,480 ນາທີ...ແລະ ຄິດໄລ່ເປັນວິນາທີ ກໍໄດ້ 1,483,228,800 ວິນາທີ...ຕົວເລກທີ່ເຫັນ ກໍເປັນບ່ອນອິງໄດ້ວ່າ ຜູ້ຂຽນໄດ້ໃຊ້ເວລາຫາຍໃຈ ມາດົນພໍສົມຄວນ...

...ຜູ້ຂຽນໄດ້ເຄີຍເວົ້າມາສະເໝີວ່າ ສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ສຸດໃນຊີວິດຄົນເຮົາ ແມ່ນການຫາຍໃຈ...ຜູ້ໃດສາມາດດູແລການຫາຍໃຈຂອງຕົວເອງໄດ້ ໃຫ້ເປັນປົກກະຕິ ຫາຍໃຈໃຫ້ເລິກໆ ຫາຍໃຈໃຫ້ໄດ້ເຕັມປອດ ນີ້ແມ່ນການຮັກຕົວເອງ ແລະ ດູແລຕົວເອງຢ່າງທີ່ສຸດແລ້ວ...

Life style ແປວ່າຫຍັງ...ຊ່ວຍຂ້ອຍແປແດ່...

...ມີຄົນຖາມຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໄລຟສະຕາຍ (Life style) ຂອງອາຈານເປັນແນວໃດ...ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້ຈະຕອບວ່າແນວໃດ...ຜູ້ຖາມກໍເລີຍອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງວ່າ ໄລຟສະຕາຍ ແມ່ນ ການກິນ ການຢູ່ ຂອງອາຈານເອງຫັ້ນເດ ຢູ່ແບບໃດ ກິນແບບໃດ...ຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີຍຕອບວ່າ ຢູ່ແບບເຈົ້າ ກິນກະກິນແບບດຽວກັນກັບເຈົ້າຫັ້ນລ່ະ...ຢາມຢາກກິນ ກໍກິນ ຢາມຢາກນອນ ກໍນອນ...ສະຫຼຸບວ່າ ຈະໄດ້ຄຳຕອບແນວໃດນໍ້ບາດເນ່ຍ...

...ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ຄຳໃນພາສາລາວວ່າ ຮູບແບບການໃຊ້ຊີວິດ ກໍແລ້ວກັນ ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດອະທິບາຍກັບຄົນອື່ນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ...

...ໃຊ້ຊີວິດແບບງ່າຍໆ  ສະບາຍ ສະບາຍ ເປັນຄຳທີ່ອະທິບາຍສະພາບຂອງຕົວເອງໄດ້ດີທີ່ສຸດ...

5 ระดับ กับการพัฒนาตัวเองให้เป็นวิทยากร(มือ)อาชีพ...

เอารูปคนอื่นก็เกรงใจ ใช้รูปตัวเองก็แล้วกัน...

ลงมือทำทันที... ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิดครับ ทุกอย่างเริ่มต้นจากก้าวแรกเสมอ และผมก็เชื่อมาตลอดว่าทางไปสู่ความเป็นมืออาชีพนั้น “ไม่มีทางลัด”...😁

...เมื่อครั้งเริ่มต้นเป็นวิทยากรใหม่ๆ ผมต้องมานั่งสำรวจดูตัวเองก่อนว่าเรามีคุณสมบัติอะไรบ้าง พอที่จะเป็นวิทยากร (มืออาชีพ) แบบที่เขาๆ เป็นกัน... เราเป็นคนกล้าแสดงออก... เราเป็นคนมีลีลาในการพูดคุย... เราชอบพบปะกับผู้คน... เราเป็นผู้ฟังที่ดี... ท่าทีเราก็ดูดีตอนปรากฏตัว (ถึงเวลาชมตัวเอง???)... เรื่องเนื้อหาที่เกี่ยวข้อง ก็มีประสบการณ์มาบ้าง หาข้อมูลเพิ่มเติม พูดคุยแลกเปลี่ยน ปรึกษาหารือกับพี่ๆ ที่มีประสบการณ์มาก่อน เมื่อคิดว่ามีพร้อม ก็ลงมือทำทันทีล่ะครับ...

...เริ่มจากวางจังหวะการพัฒนาฝีมือของตัวเองก่อนครับ... ดูก่อนว่าเราจะไต่ไปถึงระดับไหน ผมใช้สูตร 5 ระดับ ในการพัฒนาตัวเองเพื่อเป็นวิทยากร...

ไกลแค่ไหน ก็อยู่แค่เท้าเรา...

ต้องมีเป้าหมาย...“เป้าหมายมีไว้พุ่งชน” คำที่คุ้นเคยจากโฆษณาชิ้นหนึ่ง ที่ทำให้เรารู้สึกคึกคักเมื่อได้ยิน อีกทั้งดนตรีประกอบ ทั้งภาพที่ปรากฏ ยิ่งทำให้เรา “อิน” กับคำๆ นั้น... ผมก็เคยถามตัวเองอยู่บ่อยๆ เหมือนกันว่า “เป้าหมาย” ของเราคืออะไร เป้าหมายของชีวิตที่ส่งผลต่อการดำเนินชีวิตของเราเอง...

...เมื่อก่อน สมัยที่พลังทางความคิดยังไม่มากเท่าปัจจุบัน (ปัจจุบันก็มีเท่าที่มีนี่ล่ะครับ...) ได้ยินคำว่า ตั้งเป้าหมายชีวิต ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไกลตัวจัง... ตอนเรียนประถม มองเห็นรุ่นพี่ที่เรียนมัธยม อยากเรียนบ้าง แต่ทำงัยได้ มันก็เป็นไปตามขั้นตอน อีกตั้งหลายปี เริ่มจินตนาการไปว่าถ้าตัวเองเรียนมัธยมจะเป็นอย่างไร เห็นภาพตัวเองแต่เครื่องแบบนักเรียนมัธยม เออ ดูดี ในจินตนาการ... พอเรียนมัธยม ก็เริ่มมองไปดูรุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัย อยากๆๆ เราต้องทำให้ได้ ก็เริ่มจินตนาการอีกแล้วครับ อยากเป็นนู่นเป็นนี่ เราต้องเรียนคณะอะไรนะ? จินตนาการไปอีกล่ะครับ เออ... เห็นตัวเองเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ดูดีอีกแล้วครับ... พอเรียนมหาวิทยาลัย ก็เริ่มจินตนาการอยากทำงานตามคณะที่ตัวเองเรียนมา ต้องเป็นนู่น เป็นนี่ให้ได้... เมื่อทำงาน ก็เริ่มมองเห็นบุคคลตัวอย่างที่โดดเด่น บอกตัวเองอีกว่า เราต้องเป็นแบบนั้นให้ได้...

3 วิธีที่จะทำให้คุณ "ตัวเล็กลง และใจใหญ่ขึ้น"

ตัวเล็ก และ ใจใหญ่... ฮ่าๆๆๆ ทำยากแฮะ ตอนนี้ก็ตัวใหญ่จนลดลงไม่ได้แล้วครับ สงสัยต้องเปลี่ยนหัวเรื่องเป็น ตัวใหญ่ และ ใจใหญ่ กระมัง...

...คนเป็นวิทยากรกรนี่ ตกเป็นเป้าสายตาเลยนะครับ อารมณ์ของการอยู่ต่อหน้าผู้คน มันทำให้เรารู้สึกโดดเด่น ทำให้เรารู้สึกสำคัญ ทำให้เรารู้สึกว่าได้รับการยอมรับ ผู้คนพร้อมที่จะฟัง ครั้งเดียวยังไม่เท่าไหร่ครับ เมื่อผ่านเวทีมากๆ เข้า เริ่มมั่นใจมากขึ้น ส่วนมากก็จะได้รับคำชม “โอ คักน้อ (คักน้อ เป็นภาษาอีสานครับ ตีความได้ว่า สุดยอด เจ๋ง) อาจารย์.... อาจารย์พูดดีเนาะ ฟังแล้วสนุก... ทำยังงัยถึงจะเก่งแบบอาจารย์นี่... สุดยอดเลยอาจารย์...” และ อีกสารพัดคำชมเชย ซึ่งผมรับฟังและเคารพในอารมณ์ความรู้สึกของผู้เข้ารับการอบรมอย่างตั้งใจ เป็นสิ่งที่มีค่ามากมาย เพราะกลั่นออกมาจากอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง แตกต่างกันไปตามการรับรู้ของแต่ละคน... ขอบคุณมากครับ... ฟังบ่อยๆ หัวใจพองโต มีพลังอย่างบอกไม่ถูก ตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ตามความหมายของคำว่า “มืออาชีพ” ของผม “การสร้างคน”...

3 ต้นทุนที่วิทยากร(มือ)อาชีพต้องมี

สะสมต้นทุนวิทยากร(มือ)อาชีพ....ถ้าไม่นั่งย้อนมองดูพัฒนาการของตัวเอง เราไม่มีทางรู้ได้แน่นอนว่า ทุกสิ่งที่เป็นตัวเรานั้น มันไม่ได้มาฟรีๆ ทุกอย่างมีต้นทุนทั้งนั้นครับ...

...การจะเป็นมืออาชีพ เราก็ต้องตั้งเป้าซะก่อนว่า “มืออาชีพ” ในความหมายของเราคืออะไร...เป้าของผมคือ “สร้างคน” ขอแค่คนเดียวที่มีคุณภาพ ผมก็มองว่าผมบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ เราก็ต้องสร้างไปเรื่อยๆ ครับ... มืออาชีพ ต้องสะสมต้นทุนอะไรบ้าง... หนึ่ง ต้นทุนความรู้ ความสามารถ ความคิด การมองโลก สิ่งเหล่านี้ต้องเกิดขึ้นอยู่ต่อเนื่อง (ผมเชื่อว่าความต่อเนื่องเป็นกลไกสำคัญที่จะก่อให้เกิดความสำเร็จในทุกเรื่อง) สอง การรักษาคำพูดก็เป็นเรื่องที่สำคัญ พูดจริง ทำจริง มีสติ และ ต้นทุนที่ สาม ก็คือ การใส่ใจกับผู้คนรอบข้าง การรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของผู้คน (ยากหน่อย แต่ก็ต้องฝึก สะสมประสบการณ์)....

...ต้นทุนความรู้ มีเรื่องอะไรบ้าง... ตอบแบบกำปั้นทุบดินครับ ทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เราเรียนและรู้ได้ เปิดใจกับสิ่งที่ผ่านเข้ามา ซักพักเราจะรู้ได้เองว่า อะไรที่ใช่ หรือ ไม่ใช่... การอ่านก็เป็นอีกช่องทางหนึ่ง ที่จะทำให้เราได้พัฒนาเรื่องความรู้ ผมเห็นว่าการอ่านไม่ได้ทำให้เราได้ความรู้เพียงอย่างเดียว เราได้สมาธิ เราได้คำศัพท์ใหม่ๆ เราได้คำถามจากการอ่าน เราได้มองโลกในมุมของผู้เขียน เราได้เปิดใจ เราได้ทักษะการสื่อสารผ่านตัวหนังสือ เราได้ฝึกจินตนาการ เห็นไหมล่ะครับ การอ่านสร้างสีสันให้กับชีวิตได้มากโข ผมตั้งเป้าอ่านหนังสือก่อนนอนทุกคืน จะกี่มากน้อยก็ตาม แต่ต้องได้อ่าน (บางเรื่องอ่านเพลินจนดึกก็มี) ลองดูนะครับ...

...ทักษะที่จำเป็นของการเป็นวิทยากร อย่างที่เราๆ ก็รู้กันว่า ต้องพูดเป็น ฟังเป็น พูดง่ายๆ คือสื่อสารเป็น แต่จริงๆ แล้วนี่ คนที่เป็นวิทยากร เขาดูตั้งแต่ปรากฏตัวแล้วครับ นั่นก็เป็นการสื่อสาร การแต่งกายถูกกาละเทศะ เอาเป็นว่าแต่งกายเรียบร้อย ถูกงาน ทรงผมเรียบร้อย ดูดี (สำหรับผม ไม่มีผม คงไม่มีปัญหา😇) ยิ้มแย้มแจ่มใส การยิ้มก็ต้องฝึกนะครับ ฝึกยิ้มให้กับตัวเองตอนตื่นนอน (แม้ว่ามันจะไม่โสภาเท่าไหร่ แต่ก็หน้าเรา) และ ก่อนนอน...ยิ้มแบบไหนผู้คนจะประทับใจ อันนี้ต้องลองเองครับ...

...การพูดจริง ทำจริง รักษาคำพูด เริ่มต้นจากการรักษาคำพูดกับตัวเอง ตั้งเป้าหมายชีวิตให้ชัด และทำไปเรื่อยๆ ถ้ามองดูเป้าหมายมันอยู่ไกลไป มันเป็นไปได้หรือเปล่าหว่า??? ก็กลับมาดูทีละก้าวน้อยๆ... ก้าวน้อยๆ นี่ล่ะครับ ที่มีความสำคัญมากมายต่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่...

...การรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของผู้คน ที่ผมบอกว่าต้องฝึก เริ่มต้นจากการฟังเขา ฟังแบบตั้งใจ ไม่ตัดสินด้วยตัวเรา และ เข้าใจเขา แรกๆ ก็อึดอัด งงๆ แต่เมื่อฟังมากๆ เข้า เราจะเริ่มรับอารมณ์ได้ น้ำเสียง กิริยาท่าทางของเขาที่แสดงออกมา ที่สำคัญคือการตอบสนองกับสิ่งที่เขาเล่าให้ฟัง การผงกศีรษะเล็กน้อย การยิ้มเพื่อเชื้อเชิญให้เขาพูด จากประสบการณ์ของผม การฟังทำให้ได้มิตรภาพที่ดีเสมอครับ...

....และมาถึงสิ่งที่สำคัญที่สุด ที่ทำให้ทั้งสามเรื่องที่กล่าวมานั้นมันสัมฤทธิ์ผล นั่นคือ การทำตัวให้เล็กครับ อ๊ะ...อ๊ะ... อย่าพูดถึงขนาดร่างกายนะครับ ผมกำลังพูดถึงการทำตัวเองให้เล็กเพื่อเปิดใจให้ใหญ่ “ตัวเล็ก แต่ ใจใหญ่”...

...ติดตามตอนต่อไปนะครับ...😊

"กล้า" กับ "หน้าด้าน" ต่างกันตรงไหน?

ทำไปเถอะ เดี๋ยวดีเอง....สมัยเรียนประถม มีงานประกวดพูด งานร้องเพลง สมัครไปหมดล่ะครับ มีงานแสดงของโรงเรียน ก็เอาหมดครับ ไม่อายครับ... ความหน้าด้านกับความกล้า มันมีความต่างกัน หน้าด้านเป็นการกล้าแสดงออกในทางที่ผิด แต่ความกล้า เป็นความพยายามแสดงออกในทางที่ถูก เพราะฉะนั้น ด้านได้ อาย-อด ต้องเปลี่ยนใหม่เป็น กล้าแล้วจะได้ อายแล้วจะอด...

...ตอนเรียนประถมก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอกครับ อยากเด่น อยากดัง ทำให้คนรู้จักไว้ล่ะดี ไปไหนคนก็มองหน้า แอบซุบซิบ หัวเราะคิกคัก เราก็เฉยไว้ คิดบวกไว้ก่อนว่าเขาชม??? แต่เชื่อไหมครับว่า การคิดแบบนั้น ทำให้เราเห็นตัวเองมากขึ้น มีอะไรต่างๆ มากมายที่ผ่านเข้ามาทดสอบความแกร่งตั้งแต่เด็กๆ เลยล่ะครับ ทั้งดีและไม่ดีคละเคล้ากันไป คำที่ได้ยินบ่อยๆ นี่ก็ประเภท “มันเว่อร์ว่ะ....ขี้มาด....” และสารพัดคำชม (แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดแบบนี้นะ....โกรธเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ) แต่ก็ดีนะ เพราะขี้มาดนี่ล่ะ ทำให้ผมดูดี (ฮ่าๆๆๆ) เขาเรียกว่ามีบุคลิกดี!!! นี่ก็สะสมมาเหมือนกัน ค่อยๆ พัฒนาเหมือนกัน ต้องขอบคุณทุกท่านที่ชมผมแบบนั้น ทำให้ผมเป็นแบบนี้ (แบบไหนกัน?)...สมัยนั้นชอบดูผู้นำประเทศต่างๆ ดูแล้วเท่มาก ดูดี เชื่อมั๊ยว่าผมลองทำท่าปรากฏตัวต่อที่สาธารณะแบบนายโรนัลด์ เรแกน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ ๔๐ หรือแม้กระทั่งท่าทีการพูดของสตรีเหล็กแห่งอังกฤษ มากาเร็ต แทตเชอร์ เธอดูสง่างามมาก เวลาพูดจานี่ฉะฉาน มีความมั่นใจเป็นเลิศ ลองเลียนแบบดู หยิบเอาสิ่งดีๆ ของเขามา (ที่เราชอบด้วยนะ) ลองทำดู โดยเฉพาะเรื่องการพูดนี่ ผมว่าใช้ได้เลย การเว้นวรรค การใช้น้ำเสียง ผสานกับสีหน้า และอารมณ์ ลองทำและมาปรับให้เข้ากับบุคลิกของตัวเองครับ ใช้ได้จนถึงทุกวันนี้ครับ... การฝึกไม่มีอะไรมาก มีแค่กระจกเงา และ ใจ “จงตั้งใจ” ลองไปลองมา มันก็เป็นเองล่ะครับ การฝึกพูดนั้นผมอัดเทปฟังเสียงของตัวเอง อ่านละครอัดเทป ร้องเพลงอัดเทปเอาไว้ฟังในรถ เอาให้เหมือนต้นฉบับ ตอนนั้นใครๆ ที่นั่งรถไปกับผม ก็จะได้ยินเสียงนักร้องเสียงเพี้ยนๆ ไปด้วย (เขาคงคิดว่ามันออกเทปมาได้งัยเนี่ย???) ตอนนั้นทำเล่นๆ ครับ แต่การทำแบบนั้น ทำให้ผมได้พัฒนาเรื่องการพูดไปโดยปริยายครับ...

...การทำกิจกรรมต่างๆ ในสมัยเรียนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เราได้พัฒนาทักษะการเป็นผู้นำ-ผู้ตามได้อย่างดีเยี่ยม ไม่ว่าจะด้านกีฬา ดนตรี เต้นรำ แข่งจักรยานบีเอ็มเอ๊กซ์ (กิจกรรมนี้รวมกลุ่มกันเองครับ!!!) เอาหมดครับ มันทำให้เราได้เรียนรู้ว่าเมื่อไหร่เราจะเริ่ม เมื่อไหร่เราจะหยุด เป็นเหมือนจังหวะของหัวใจเต้น... ตอนเรียนประถม ๖ ก็สมัครประธานนักเรียน แต่ตอนนั้นได้เป็นรองประธาน ลุ้นมากครับ ต้องซ้อมเพื่อที่จะปราศรัยหาเสียง จำความรู้สึกได้ว่าตื่นเต้นสุดๆ (ครั้งแรกของทุกคนจะมีอารมณ์นี้เสมอ) ต้องเขียนบทเอง ท่องจำ... การขึ้นเวทีปราศรัยนี่ก็ใช่ง่ายนะครับ ขนาดซ้อมกับกระจก อ่านคำปราศรัยให้พ่อกับแม่ฟัง ก็ยังมีพลาดบ้าง ลืมบ้าง ผมล่ะเข้าใจความรู้สึกคนที่แนะนำตัวเอง โดยบอกนามสกุลขึ้นมาก่อน เข้าใจได้เลยครับ แต่สุดท้ายก็ทำได้ The show must go on อีกแล้วครับ...

...เห็นไหมครับว่าหากเราอยากเป็นมืออาชีพ ไม่มีทางลัดครับ มันต้องสั่งสมกันทั้งนั้น ต้องเริ่มแบบสมัครเล่นก่อน (ฮ่าๆๆๆ ตอนนั้นไม่ได้คิดหรอกครับ พลังความคิดยังไม่พอ) แต่ก็ได้การฟูมฟักจากพ่อแม่พี่น้องที่ช่วยเตือนสติ เตือนแบบหนักบ้าง แอบเตือนบ้าง แอบดูก็มี คนเราทุกคนต้องผ่านประสบการณ์ครั้งแรกเสมอ เจ็บปวดบ้าง สุขบ้าง มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตครับ แต่ขอให้ได้เริ่ม แล้วเราจะรู้ว่ารสชาติของชีวิตที่มีสีสัน มันมักเริ่มต้นเมื่อครั้งที่สองครับ...

เรื่องอยากเล่า...ต้นทุนการเป็น "วิทยากร"...

ผมไม่รู้ว่าชอบอาชีพนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... รู้เพียงแค่ว่า พ่อกับแม่ ได้สร้างประสบการณ์การเป็นนักพูด การขึ้นเวทีให้ผมตั้งแต่เด็กๆ...

พ่อของผมรับราชการเป็นนายช่างชลประทาน ใครๆ ก็เรียกท่านว่า “นายช่างบ้านนอก” ภาพที่คุ้นตาผมคือ เวลามีงานเลี้ยง พ่อจะเป็นคนที่พูดคุย ให้โอวาทกับบรรดาลูกน้องของท่านอยู่เสมอ พ่อเป็นนักพูดตัวแบบ ที่พูดได้ตรงไปตรงมา พูดได้จับใจ... ช่วงเวลาปิดเทอม แม่ก็จะแต่งปิ่นโต ให้ไปทำงานกับพ่อ วิ่งเล่นตามคลอง ใช้ชีวิตอยู่กับกลุ่มคนงานเยอะแยะไปหมด สภาพแวดล้อมที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย หลากหลายแตกต่าง คงทำให้ผมเป็นคนไม่กลัวคน กล้าพูด กล้าที่จะเข้าไปหาคนที่เราไม่รู้จัก เริ่มต้นการสนทนาด้วยเรื่องพื้นๆ ทั่วไป... มานั่งนึกๆ รำลึกความหลัง ก็เข้าใจได้ทันทีว่า ที่เราเป็นอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะการสั่งสมประสบการณ์มาตั้งแต่เด็ก บางทีพ่อกับแม่อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่า มันส่งผลต่ออนาคตของผมอย่างต่อเนื่อง และมีพัฒนาการขึ้นไปเรื่อยๆ

แม่ผมรับราชการเช่นกัน สังกัดกรมการปกครอง วันไหนเป็นวันหยุด แม่จะพาไปทำงานด้วย ไปนั่งพิมพ์ดีด สมัยต๊อกแต๊กน่ะครับ ยังไม่มีคอมพิวเตอร์จิ้มๆ รูดๆ เหมือนทุกวันนี้ ทักษะด้านหนึ่งที่ได้มา คือ ทักษะการพิมพ์ แต่ที่สำคัญ ตอนนั้น เราต้องมานั่งนึกเรื่องราว จินตนาการแล้วแปลงออกมาเป็นหนังสือ ผ่านเครื่องพิมพ์ดีดต๊อกแต๊กนั่นล่ะครับ จุดเริ่มของการใช้จินตนาการ การเลือกใช้คำที่พัฒนามาเรื่อยๆ แม่เป็นคนที่มีทักษะในการสื่อสารมากครับ พูดมีหลักการ มีการอ้างอิงข้อคิด คำคม เยอะแยะไปหมด บางปีในวันคล้ายวันเกิด ท่านก็เขียนข้อคิดคำคมต่างๆ ใส่กระดาษธรรมดาๆ ส่งให้ผม ผมก็ได้ข้อคิดเหล่านี้มาปรับใช้กับชีวิตได้มากโข... แม่เป็นนักลงทุนเพื่ออนาคตให้กับลูกๆ เสมอมา มีบริษัทมาขายเทปคาสเซ็ตเรียนภาษาอังกฤษ ราคาแพงมากๆ แต่แม่ก็ซื้อครับ และ นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของผมที่ได้พัฒนาทักษะภาษาอังกฤษแบบงูๆ ปลาๆ ของผม และ เช่นกัน แบบงูๆ ปลาๆ นี่ล่ะครับ ที่ทำให้ผมใช้ภาษาอังกฤษหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องอยู่จนทุกวันนี้

สภาพแวดล้อมก็เป็นตัวสำคัญครับ ที่ทำให้ผมพัฒนาทักษะการพูด การนำเสนอ โดยปกติ สังคมข้าราชการสมัยก่อน มีการพบปะกันบ่อยมาก (ในความรู้สึกผมนะ...) เกือบจะทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ว่าได้ ญาติๆ น้าๆ ลุงๆ ส่วนใหญ่ร้องเพลงกันเก่ง ผมก็พลอยได้ฝึกทักษะการร้องเพลงตามไปด้วย มากินข้าวเย็นกัน ร้องเพลง สนุกสนานกันไป เด็กก็ชอบ เพราะมีรางวัลแจกให้ด้วย ใครร้องเพลงได้ (ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง) ก็รับรางวัลไปเต็มๆ นี่ก็เป็นกุศโลบายที่ทำให้เด็กๆ กล้าแสดงออก บางทีไม่กล้า ท่านก็ดันหลัง ลุยเลย ยังจำได้ว่า มีเก้าอี้หนึ่งตัว ตั้งอยู่กลางวง ใครจะร้องเพลง ต้องขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ บางทีก็จับยกขึ้นไปยืนเลย ต้องคิดแล้วว่าจะแนะนำตัวอย่างไร เริ่มต้นยังงัย จบอย่างไรให้ประทับใจ เพื่อให้ได้รางวัลขวัญใจบรรดาท่านผู้ฟังที่กระเป๋าหนักทั้งหลาย นี่ล่ะครับ ผมซาบซึ้งกับคำว่า The show must go on...มันเป็นเช่นนี้เอง...เข้าท่า... อ้อ... พ่อกับแม่ก็เป็นนักฟังเพลงตัวยง ผมเติบโตมากับเสียงเพลงสมัยเก่าๆ ก้าน แก้วสุพรรณเอย ดาวใจ ไพจิตรเอย สุนทราภรณ์เอย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมกลับชอบฟังโอเปร่า ฮ่าๆๆๆ สงสัยจะกลายพันธุ์ เป็นอันว่าผมได้ทักษะเรื่องการร้องเพลง รู้จักจังหวะ การเอื้อน การเอ่ย มาแบบไม่รู้ตัว ซึ่งทักษะนี้ส่งผลให้ผมรู้จักจังหวะการพูด การเน้นคำ การใช้อารมณ์ให้ถูกต้องกับสิ่งที่เราต้องการสื่อสารออกไป... ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ขนาดนี้...

....เจอกันใหม่ตอนต่อไปครับ...

3 ສິ່ງທີ່ທ່ານຈະໄດ້ຈາກສວນປັນຮັກ...

😍 ...ປັນຮັກ...ຮັກຫຼາຍແທ້ບໍ້...ຫຼາຍຈົນໄດ້ປັນໃຫ້ກັນນໍ້...

...ວັນນີ້ຜູ້ຂຽນແລະທີມງານຄຸນນະພາບ 😉 ໄດ້ມີໂອກາດໄປຍ່ຽມຢາມ "ສວນປັນຮັກ" ທີ່ເມືອງສັງທອງ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ...ຫຼັງຈາກທີ່ຜູ້ຂຽນໄດ້ສັນຍາກັບເຈົ້າຂອງສະຖານທີ່ວ່າຈະຫາໂອກາດໄປຍ່ຽມຢາມ ກໍນັບເວລາໄດ້ເປັນປີພູ່ນລະ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ເຮັດຕາມສັນຍາທີ່ບອກໄວ້...

...ການເດີນທາງໄປ "ສວນປັນຮັກ" ບໍ່ຫຍຸ້ງຍາກ ຖ້າທ່ານອອກຈາກນະຄອນຫຼວງ ທ່ານກໍມຸ່ງໜ້າໄປທາງເມືອງສັງທອງໄດ້ເລີຍ ໄປເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດບ້ານຫິນລາດ ທ່ານກໍລ້ຽວຂວາຂ້າງວັດບ້ານຫິນລາດ ແລະ ໄປຕາມທາງເລື້ອຍໆ ປະມານຫຼັກໜຶ່ງ ກໍຈະຮອດເປົ້າໝາຍ "ສວນປັນຮັກ"...

..."ສວນປັນຮັກ" ຕິດກັບຕີນພູ...ອາກາດດີຫຼາຍ...ວັນທີ່ໄປນັ້ນເປັນຊ່ວງໜ້າຮ້ອນ ແຕ່ກໍມີລົມເລື້ອຍໆ...ຖ້າເປັນໜ້າໜາວ ຄົງຈະອາກາດດີຫຼາຍ ເໝາະກັບການກາງເຕັ້ນ ນອນຮັບລົມໜາວ...

...ພື້ນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພືດພັນຕ່າງໆ ປູກທຸກຢ່າງທີ່ກິນ ກິນທຸກຢ່າງທີ່ປູກ ລ້ຽງເປັດ ໄກ່ ໝູ ສາມາດເປັນບ່ອນໃຫ້ສຶກສາດູງານໄດ້ ຮັບຮອງວ່າບໍ່ຜິດຫວັງ...

ບໍລິເວນດ້ານໜ້າທາງເຂົ້າ ຈະເຫັນອາຄານຫຼັງໜຶ່ງທີ່ໂດດເດັ່ນ ນັ່ນແມ່ນບ້ານທີ່ເຮັດຈາກດິນ ໂດຍຝີມືເຈົ້າຂອງສວນ ຖ້າທ່ານສົນໃຈ ເຈົ້າຂອງສວນເພິ່ນກໍຍິນດີໃຫ້ຄວາມຮູ້...

...ກ່ອນການຍ່າງເລາະເບິ່ງສວນ ເຮົາກໍຖ່າຍຮູບກັນກ່ອນ ເພື່ອຍືນຍັນວ່າມາຮອດ "ສວນປັນຮັກ" ແທ້...

...ທີມງານເທືອນີ້ ປະກອບດ້ວຍ ຜູ້ໃຫຍ່ໃຈດີ ແມ່ສຸພອນ, ນ້ອງນາງສົມພອນ, ນ້ອງລອລ່າກັບລູກຊາຍ, ແລະ ນ້ອງແນະ...ເບິ່ງຈາກຮູບກໍຈະເຫັນວ່າ ມີຄວາມສຸກກັນຫຼາຍ 😄

..."ສວນປັນຮັກ" ມີແນວຄິດທີ່ເລິກເຊີ້ງ ຈາກທີ່ໄດ້ລົມກັບເຈົ້າຂອງສວນ...ເພິ່ນບອກວ່າ ມາສວນແລ້ວ ຈະໄດ້ 3 ຮັກ...ຮັກທີ່ໜຶ່ງ ແມ່ນຮັກສະພາບແວດລ້ອມ ຮັກໂລກ ຍ້ອນວ່າຢູ່ສວນນີ້ ບໍ່ໃຊ້ສານເຄມີ ເນັ້ນກະສິກຳທຳມະຊາດ ເນັ້ນການຈັດລະບົບນິເວດແບບທຳມະຊາດ ໃຫ້ທຳມະຊາດຈັດການຕົວເອງ ຕົວຢ່າງ ເມື່ອມີແມງໄມ້ຫຼາຍ ມັນກໍກັດຕົ້ນໄມ້ ໃນຂະນະດຽວກັນ ໄກ່ທີ່ລ້ຽງໄວ້ກໍມາຈິກກິນແມງໄມ້ນັ້ນ...

...ຮັກທີ່ສອງ ແມ່ນຮັກສຸຂະພາບ ພືດຜັກຕ່າງໆ ຢູ່ນີ້ ໃຫ້ໝັ້ນໃຈໄດ້ເລີຍວ່າ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສານເຄມີ ກິນໄດ້ຢ່າງສະບາຍໃຈ ຜູ້ຂຽນເອງກໍໄດ້ຮັບອານຶສົງຈາກຄວາມໃຈດີຂອງເຈົ້າຂອງສວນຢູ່ເລື້ອຍໆ...

...ຮັກທີ່ສາມ ແມ່ນຮັກເພື່ອນມະນຸດ ການແບ່ງປັນບົດຮຽນ ປະສົບການ ເພື່ອເປັນແນວທາງໃນການໃຊ້ຊີວິດ ການເປີດມຸມມອງໃຫ້ກວ້າງ ເຮັດໃຫ້ຄົນມີທາງເລືອກຫຼາກຫຼາຍຂຶ້ນ ໃນການຕັດສິນໃຈເຮັດເລື່ອງໃດເລື່ອງໜຶ່ງ...ໃນບ້ານດິນນີ້ ເປັນບ່ອນທີ່ທີມງານເຮົາໄດ້ນັ່ງລົມກັນ ແລກປ່ຽນປະສົບການນຳກັນກ່ອນທີ່ເຮົາຈະເດີນທາງກັບນະຄອນຫຼວງໃນວັນນັ້ນເລີຍ ເລື່ອງເລົ່າຈາກປະສົບການເຈົ້າຂອງສວນ ປະສົບການຂອງຜູ້ໄປຍ່ຽມຢາມ ໄຫຼອອກມາຄືນ້ຳຕົກກະບໍ່ປານ 😲 ຢ່າງໜ້ອຍກໍເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຫັນມຸມມອງທີ່ແຕກຕ່າງ ອັນໃດເອົາໄປໝຸນໃຊ້ໄດ້ກໍເອົາໄປ ນັ້ນລ່ະ ແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງການແລກປ່ຽນຮຽນຮູ້ນຳກັນ...

...ພື້ນທີ່ບ່ອນນີ້ ໃຫ້ບໍລິການດ້ານສະຖານທີ່ສຳລັບກອງປະຊຸມ ແບບສະບາຍໆ ນັ່ງລົມກັນ ແຕ່ງກິນກັນເອງ ບັນຍາກາດດີຫຼາຍ ງຽບ ສະຫງົບ...

...ປັນຮັກ ບໍ່ແມ່ນແຄ່ສວນຈະປັນໃຫ້ເຮົາ ແຕ່ພໍຄິດເບິ່ງຄັກໆ ແລ້ວ ຕົວເຮົາເອງຕ່າງຫາກ ທີ່ຈະເປັນຜູ້ປັນ...ປັນໃຫ້ກັບຕົວເອງ ປັນໃຫ້ກັບທຳມະຊາດ ແລະ ປັນໃຫ້ກັບເພື່ອນຮ່ວມໂລກ...

...ສຸດທ້າຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທ້າຍສຸດ ຂໍຂອບໃຈເຈົ້າຂອງສວນໃຈດີ ເອື້ອຍບຸດສະດີ ທີ່ໄດ້ເປີດພື້ນທີ່ຮຽນຮູ້ ທີ່ບໍ່ແມ່ນແຄ່ເລື່ອງເຕັກນິກວິຊາການ ແຕ່ເປັນພື້ນທີ່ຊີວິດ ສຳລັບຜູ້ທີ່ສົນໃຈແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ມຸມມອງໃໝ່ໆ...ວັນດຽວຄົງຈະບໍ່ພໍກັບການຮຽນຮູ້ ຍ້ອນຄົນເຮົາຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ ດັງນັ້ນ ຄົງຈະມີໂອກາດໄດ້ໄປຍ່ຽມຢາມອີກເມື່ອມີເງື່ອນໄຂ...

...ຜູ້ໃດສົນໃຈຂໍ້ມູນ "ສວນປັນຮັກ" ສາມາດຕິດຕໍ່ຜູ້ຂຽນທາງອີເມວເດີ້...ຂອບໃຈ 🙏

พัทลุง...ยังไม่หายคิดถึงเลย...

...วันที่สามของทริปล่องใต้...พัทลุงคือเป้าหมายครับ งานนี้ต้องขอบคุณนายช่างสาโรจน์ และครอบครัวที่น่ารัก น้องแกะ ลูกเอส และโยเกิร์ต ที่ให้การต้อนรับและดูแลจนเราไม่อยากกลับบ้านกันเลยครับ...

...หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าที่โรงแรม เราก็ออกเดินทางไปที่จังหวัดพัทลุง ซึ่งห่างจากสงขลาประมาณ 120 กิโลเมตร เราใช้เวลานั่งรถกันสองชั่วโมงกว่าๆ แวะปั๊มท์ แวะร้านกาแฟไปเรื่อย สบายๆ ไม่เร่งรีบอะไรมาก...เป้าหมายแรกที่เราจะไปคือบ้านนายช่างสาโรจน์ ซึ่งผมไม่ได้มาร่วมสิบปีแล้วครับ...ตื่นเต้น ตื่นเต้น 😊

...คุณตา คุณยายพบกัน ก็ต้องมีการถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อย...ในความรู้สึกของผู้เขียน เมื่อเห็นผู้สูงวัยอยู่ด้วยกัน รู้สึกดีมากครับ เป็นอารมณ์แบบดีใจ สุขใจที่ยังเห็นท่านสุขภาพแข็งแรง (ตามอัตภาพ) สุขภาพจิตดี...ผู้เขียนจะบอกลูกหลานเสมอว่า คุณตา คุณยายอายุยืนนี่ดีแล้ว ท่านอยู่เพื่อให้ลูกหลานได้ทำดีกับท่าน ได้ดูแล ได้ตอบแทนบุญคุณท่าน บุญที่เห็นตัวตน เห็นผลแบบไม่ต้องรอชาติหน้าหรือชาติไหน ให้รีบทำเลยในขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ทำแล้วสุขใจทันทีครับ ขอบอก...

เครดิตภาพ: โยเกิร์ต

...ถึงคิวลูกๆ หลานๆ ถ่ายรูปกันบ้างแล้วครับ...มิตรภาพที่ดี ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่เกิดจากความตั้งใจที่จะดูแล และ หล่อเลี้ยงให้เติบใหญ่ งดงามครับ...เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เราได้พบกับความสวยงามของคำว่ามิตรภาพ อย่าใจร้อน อย่าคาดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นครับ...

...ที่จังหวัดพัทลุงมีที่เที่ยวหลายที่ครับ ทั้งธรรมชาติ ทั้งวัดวาอาราม...ผู้เขียนยังจำได้ว่าครั้งแรกที่มาพัทลุงในปี 2540 สมัยที่แรงยังดี ผู้เขียนกับเพื่อนได้วิ่งขึ้นเขาอกทะลุ ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของพัทลุง ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สมัยนั้นบันไดยังไม่เสร็จครับ แต่ปัจจุบันสบายแล้ว เพราะมีบันไดขึ้นไปถึงยอด...ทริปนี้ ก็เปลี่ยนแนวครับ เน้นเดินชม ก็เลยพาคุณตา คุณยาย ไปช๊อปปิ้ง ที่สวนไผ่ขวัญใจ...

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

...สินค้าที่นี่เน้นที่อาหารการกิน และ ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นครับ หลากหลายมาก เดินซื้อ เดินกิน แวะร้านโน้น แวะร้านนี้ ซื้ออย่างละนิด อย่างละหน่อย ก็อิ่มแล้วครับ...อิ่มแล้ว ก็มีที่นั่งพักผ่อน มีการแสดงดนตรี การร่ายรำพื้นบ้านให้ชมด้วยนะครับ ถือว่าสบายท้อง สบายหู สบายตา...

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

...เสร็จจากการเดินช๊อปปิ้ง เราก็ไปต่อกันที่ทะเลน้อยครับ รับประทานอาหารเที่ยงกันที่นั่น และ เช่นเคย เจ้าภาพ นายช่างสาโรจน์...ขอบคุณครับ 🙏

ขอบคุณเจ้าภาพมื้อเที่ยงอีกครั้งหนึ่งครับ...ขอบคุณนายช่างสาโรจน์...

...เมื่ออิ่ม ก็เริ่มหามุมถ่ายรูปเป็นที่ระลึกครับ....

รูปที่ 1

รูปที่ 2

รูปที่ 1 และ รูปที่ 2 ต่างกันตรงไหนครับ....?

เรียงตามลำดับความหล่อ...หล่อพ่อ หล่อลูก...😍

...แวะไปดูควายน้ำกันครับ ที่บริเวณทะเลน้อย...

สาวๆ กับป้ายบอกทางที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย...

...ปิดท้ายวันที่ "นาโปแก" นา หมายถึงท้องนา...โปแก หมายถึง พ่อแก่ พ่อของแม่ หรือ ตาครับ ถ้าออกเสียงสำเนียงคนพัทลุง หรือคนใต้ จะออกเสียงว่า โปแก ครับ...ที่นี่มีการสาธิตการทำนา ปลูกข้าว มีร้านค้าขายสินค้าพื้นเมือง ถือว่าเป็นจุดขายของพัทลุงอีกที่นึงครับ...

...เวลาแห่งความสุข เดินเร็วมาก...เราใช้เวลาหนึ่งวันในการท่องเที่ยวที่พัทลุง ถ้ามีเวลาซักสามวัน คงจะได้ไปหลายที่ ได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย ...

..."ยังไม่หายคิดถึงเลย กลับซะแล้ว...😢"...เป็นคำพูดของเพื่อนที่มาส่งผู้เขียนและคุณตาคุณยายที่สนามบินหาดใหญ่ในวันรุ่งขึ้น...เอาไว้โอกาสหน้า เราจะกลับมาอีกครับ...😊

...

...

...

...คุณตา คุณยาย เดินทางกลับถึงภูมิลำเนาโดยสวัสดิภาพ 😍...

3 สิ่งที่คุณได้รับจากการพาพ่อแม่เที่ยว...

...ทริปนี้เป็นทริปล่องใต้ครับ เป็นทริปที่มีจุดประสงค์หลากหลาย นับตั้งแต่คุณตาอยากขึ้นเครื่องบินซักครั้งในชีวิต ทั้งๆ ที่ลูกๆ จะจัดให้มาหลายครั้ง แต่ท่านไม่ยอมขึ้นซักที ด้วยเหตุผลส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกลูกๆ ได้ (ฮ่าๆๆๆ)...จุดประสงค์ของผู้เขียนที่ตั้งใจจะพาท่านพ่อ ท่านแม่ ไปเที่ยวอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง ไม่ว่าจะเป็นต่างประเทศแถวๆ บ้านเรานี่ล่ะครับ หรือในประเทศ ซึ่งมีที่เที่ยวหลายที่ที่น่าสนใจ...อีกเรื่องก็เป็นของผู้เขียนอีกล่ะครับ อยากไปเยี่ยมน้องชาย และเพื่อนที่ใต้ ซึ่งไม่ได้พบกันมานานกว่าสิบปี...ครับ เมื่อรวมๆ ไปแล้ว เราก็สรุปได้ว่า เป้าหมายคือหาดใหญ่, สงขลา และพัทลุงครับ...

ทีมงานคุณตา คุณยาย ณ สนามบินขอนแก่น...

...สมาชิกก๊วนนี้มีทั้งหมด 5 คนครับ รวมผู้เขียนไปด้วย นับอายุรวมกันก็จะได้ประมาณสามร้อยกว่าปี ถือว่าเป็นคุณค่าที่กว่าจะได้มาไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยครับ...ทริปนี้เดินทางด้วยเครื่องบิน ด้วยเหตุผลที่ได้เล่าให้ฟังมาตั้งแต่ต้น และเพื่อให้คุณตา คุณยาย ไม่เมื่อยล้าจากการเดินทางมากจนเกินไป และมีเที่ยวบินที่บินตรงจากขอนแก่นสู่หาดใหญ่ครับ ก็เลยทำให้การจัดการง่ายขึ้น...

...เราออกบินจากขอนแก่นประมาณเก้าโมงเช้า ✈ อากาศดีมาก บินสบาย ไม่ตื่นเต้น เราใช้เวลาบินประมาณหนึ่งชั่วโมงกับยี่สิบนาที ก็เดินทางถึงสนามบินหาดใหญ่ และได้รับการต้อนรับที่อบอุ่น เป็นกันเองจากทีมงานของคุณเพื่อน นายช่างสาโรจน์ และทีมคุณน้องชาย ผู้กองอรุณ...ขอขอบคุณ 🙏 มา ณ ที่นี้อีกครั้งหนึ่ง...

ทีมงานคุณภาพ

...หลังจากที่ได้แนะนำตัวกันเป็นที่เรียบร้อย ทานข้าวเที่ยงที่หาดใหญ่ โดยเจ้าภาพใหญ่ นายช่างสาโรจน์👏 เราก็เริ่มภารกิจการท่องเที่ยวทันที งานนี้ได้รับการอำนวยความสะดวกจากทีมงานนายช่างสาโรจน์ และ ผู้กองอรุณ เช่นเคยครับ...จุดแรกคือเขาคอหงส์ครับ จุดนี้คุณตา คุณยาย ได้ปฏิบัติภารกิจ 3 อย่างด้วยกัน...ภารกิจแรก สักการะพระพุทธมงคลมหาราชปางห้ามญาติที่ประดิษฐานบนเขาลูกแรกที่เราขึ้นไปถึงครับ...

พระพุทธมงคลมหาราชปางห้ามญาติ

...ภารกิจที่สอง ภารกิจเสียว...เสียวจริงๆ ครับ...คุณตา คุณยาย นั่งกระเช้าข้ามจากเขาลูกที่ 1 ไปหาลูกที่ 2 ซึ่งบนยอดเขาลูกที่สองจะเป็นที่ตั้งของศาลท้าวมหาพรมครับ และภารกิจที่สาม ณ เขาคอหงส์ คือการสักการะท้าวมหาพรหม...

นั่งกระเช้าจากยอดเขาลูกที่ 1 ไปหายอดเขาลูกที่ 2...นิ่งมากครับ...

สักการะท้าวมหาพรหมประจำหาดใหญ่...สาธุ อายุยืนหมื่นๆ ปี

...ภารกิจของวันแรกยังไม่จบแค่นั้นนะครับ ลงจากเขา เราไปต่อที่ตลาดสันติสุข งานนี้คุณยายไม่บ่นไม่ว่าเรื่องปวดขาแล้วครับ เดินละลายทรัพย์ จับจ่ายซื้อของฝากลูกฝากหลาน ดูมีความสุขกันมากครับ หายเหนื่อยเมื่อได้จ่าย...เวลาแห่งความสุขจากการได้จับจ่ายช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เราต้องเดินทางกันต่อเพื่อเข้าที่พักที่ อ.จะนะ จ.สงขลาครับ...

...ในช่วงหัวค่ำ ก่อนการพักผ่อนเพื่อเอาแรง เราได้ไปทานมื้อเย็นที่พิเศษอีกมื้อ สนับสนุนโดยผู้กองอรุณ น้องชายของผู้เขียน...อาหารทะเลสดๆ หอย ปลา และ อื่นๆ เพื่อเติมพลัง...ขอขอบคุณผู้กองอรุณ และครอบครัวที่น่ารักอีกครั้งหนึ่งครับ 😍...

...นี่ก็เป็นอีกภารกิจที่ลูกพึงมีต่อพ่อแม่ ที่ผู้เขียนได้ทำมาอย่างต่อเนื่องครับ เมื่อมีเวลา มีโอกาส...และ 3 สิ่งที่ผู้เขียนเห็นว่ามีความสำคัญ และ เป็นการสร้างพลังชีวิตให้กับเรา เมื่อเราได้ทำดีกับพ่อแม่ ก็มีดังนี้ครับ...

...เรื่องที่หนึ่ง ความสุขจากการได้ทดแทนบุญคุณ ที่ท่านเลี้ยงดูเรามา...แน่นอนครับ ชาตินี้ทั้งชาติ คงทดแทนไม่หมดหรอกครับ แต่เราทำแล้วหรือยัง...การทำให้ท่านมีความสุข สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เป็นการต่ออายุให้ท่านได้อยู่กับเราอีกนานๆ ตัวเราเองก็มีความสุขด้วยครับ ไม่เชื่อลองทำดูนะครับ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำได้ครับ...กอด ยิ้ม จับมือ จูงมือ ทำเลยครับ...

...เรื่องที่สอง ความรักที่ให้กับตัวเองเพิ่มมากขึ้น...กว่าเราจะมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าพ่อแม่เลี้ยงเรามาจนโตขนาดนี้ แม้ว่าเราจะดูแลตัวเองได้แล้ว ทำงานมีเงินเดือน มีครอบครัว แต่สิ่งหนึ่งที่เราหาไม่ได้จากสิ่งที่เราสร้างมา คือ ความรักของพ่อแม่นี่ล่ะครับ...ยิ่งพิจารณาถึงความรักที่ท่านมีต่อเรา ยิ่งทำให้เรารู้จักรักตัวเองมากขึ้น ร่างกายนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของท่าน เป็นเลือด เป็นเนื้อของท่านที่ฟูมฟักมาตลอดชีวิต หากเราไม่ดูแลให้ดี เราจะทำให้ท่านทุกข์ไปด้วยครับ...

...เรื่องที่สาม เราได้เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกหลาน ในการดูแลพ่อแม่...เป็นเรื่องสำคัญนะครับ เด็กๆ ต้องการตัวแบบที่ดี ที่เห็นได้จริงๆ ไม่ใช่ตามคลิป ตามข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต...ถ้าทำให้เขาเห็นบ่อยๆ เด็กๆ ก็จะค่อยๆ ซึมซับถึงความรักความอบอุ่นของครอบครัว การดูแลซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะกับผู้สูงอายุ...ถ้าเด็กๆ ไม่ได้รับการปลูกฝังเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ ในอนาคตเขาก็จะดูแล และให้ความรักกับท่านในแบบที่ท่านอาจจะคาดไม่ถึงเมื่อท่านสูงวัย ก็เป็นไปได้ครับ...

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๗

...ทบทวนกันอีกครั้งครับ...การกำหนดเป้าหมายชีวิตมี ๔ ขั้นตอน...
การค้นหา "ความปรารถนาของชีวิต"
การค้นหา "วิชาชีพ"
การค้นหา "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" และ...
การค้นหา "ภารกิจในการใช้ชีวิต"...

...ในการค้นหา "ภารกิจในการใช้ชีวิต" ให้เรานำเอาสิ่งที่เราได้พิจารณาแล้วว่า "โลกนี้ สังคมนี้ ต้องการอะไร" มาพิจารณาอย่างค่อยเป็นค่อยไปร่วมกับ "สิ่งที่เรารัก" เราก็จะได้ข้อสรุปออกมาครับ...

...และ เช่นเคยครับ ผู้เขียนขอยกตัวอย่างของผู้เขียนเองในการกำหนด "ภารกิจในการใช้ชีวิต"...ผู้เขียนเชื่อว่า "โลกนี้ สังคมนี้ ต้องการผู้ฟังที่ดี ต้องการคนมองโลกในแง่ดี ต้องการความสงบสุข ต้องการสันติภาพ ต้องการผู้นำทางความคิด"...ส่วนสิ่งที่ตัวเองรัก คือ "การเดินทางท่องเที่ยว รักการเขียนหนังสือ รักการอ่านหนังสือ ชอบขับรถ ชอบการสร้างคน สอนคน รักที่จะทำเรื่องเล็กๆ แต่มีพลัง..."

...เมื่อนำสองส่วนนี้มาพิจารณาแล้ว ผู้เขียนก็จะได้ "ภารกิจในการใช้ชีวิต" ว่า "การสื่อสารเรื่องราวต่างๆ ที่จะสร้างพลังชีวิตให้กับคนอื่น สร้างคนที่มีคุณภาพให้กับสังคม..."

...ในขั้นตอนต่อไป ก็คือการกำหนดเป้าหมายชีวิตของตัวเองครับ โดยแนวคิด Ikigai ปรัชญาหนึ่งในการใช้ชีวิตของคนญี่ปุ่น บอกไว้ว่า "สิ่งที่จะทำให้เราตื่นขึ้นมา และกระโดดออกจากเตียง ลุกขึ้นมาใช้ชีวิตอย่างเบิกบานใจ"...การกำหนดเป้าหมายชีวิตโดยปรัชญาแนวนี้ก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนครับ...ผู้เขียนเองก็ได้กำหนดเป้าหมายตามแนวคิดนี้ไว้ว่า "ผู้เขียนจะเป็นนักเล่าเรื่องเพื่อสร้างพลังชีวิต และสร้างทางเลือกในการพัฒนาตัวเอง และพัฒนาสังคม..."

...คงจะไม่ยากเท่าไหร่นะครับ ในการค้นหาตัวเอง และ กำหนดเป้าหมายชีวิตของตัวเอง...ขอเพียงให้เราใช้เวลากับตัวเอง พิจารณาอย่างค่อยเป็นค่อยไป...บางคนอาจจะใช้เวลาหลายวัน หลายสัปดาห์ หลายเดือนก็เป็นไปได้ นั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาครับ เพราะแต่ละคนก็ผ่านประสบการณ์มามากมาย แตกต่างกันไป...ค่อยๆ คิด ค่อยๆ พิจารณาครับ "ชีวิตเป็นของเราเอง ทำในสิ่งที่มีความสุข ไม่ทำให้ผู้อื่นทุกข์ เป็นประโยชน์ต่อสังคมตามแรงที่มี" ก็เอาล่ะครับ...

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๖

...ตอนที่ ๖ นี้ จะนำเราสู่การพิจารณา "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" ครับ...

...เริ่มจากการนำ "สิ่งที่เราทำแล้วเกิดรายได้" หรือพูดง่ายๆ คือ มีคนพร้อมที่จะจ่ายตังค์ให้เรานั่นเองครับ...นำมาพิจารณาคู่กับ "สิ่งที่โลก สิ่งที่สังคมนี้ต้องการ"...

...ตัวอย่างจากผู้เขียน (อย่าเพิ่งเบื่อกันนะครับ ยกตัวอย่างที่ตัวเองทำก็สะดวกดีครับ)..."สิ่งที่ทำแล้วเกิดรายได้" คือ การเป็นวิทยากร, การเป็นผู้อำนวยความสะดวกในกระบวนการเรียนรู้, การเป็นโค้ช, การเป็นที่ปรึกษาด้านการพัฒนาบุคลากรและองค์กร...ส่วน "สิ่งที่โลกนี้ สังคมนี้ต้องการ" ตามมุมมองของผู้เขียน เห็นว่า สังคมนี้ต้องการความสงบสุข ต้องการผู้ฟังที่ดี ต้องการคนมองโลกในแง่ดี ต้องการผู้นำทางความคิด...

...เมื่อพิจารณาจากสองส่วนนี้แล้ว ผู้เขียนก็จะได้ "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" ว่า "ความสามารถในการเป็นที่ปรึกษา และเป็นทรัพยากรบุคคลด้านการพัฒนาตัวเองและองค์กร"...

...มาถึงตอนนี้ เราก็จะได้ ๓ องค์ประกอบที่สำคัญสำหรับการกำหนดเป้าหมายชีวิตของเราแล้วครับ...เหลืออีกหนึ่งองค์ประกอบ สามารถติดตามได้ในตอนต่อไปครับ...

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>
ทวนคืนกันนิดนึงครับ ว่า "การกำหนดเป้าหมายชีวิตของเรา" มี ๔ ขั้นตอน ได้แก่...
การค้นหา "ความปรารถนาของชีวิต"
การค้นหา "วิชาชีพ"
การค้นหา "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" และ...
การค้นหา "ภารกิจในการใช้ชีวิต"...

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๔

...หลังจากที่เราได้ค้นหา ๔ องค์ประกอบแล้ว ถือว่าเราได้ผ่านขั้นตอน "การค้นหาตัวเอง" มาแล้วครับ ต่อไปเราจะเข้าสู่ขั้นตอนการกำหนดเป้าหมายชีวิตของเรากันครับ...เรามาดูกันว่าเราจะใช้ประโยชน์จากองค์ประกอบทั้ง ๔ นี้กันได้อย่างไร...

ขั้นที่ ๑ ให้เราดู "สิ่งที่เรารัก" คู่กับ "สิ่งที่เราถนัด" ครับ และสรุปออกมาให้ได้ใจความที่บ่งบอกถึง "ความปรารถนาของชีวิต" ผู้เขียนแปลจากคำว่า Passion ครับ จริงๆ คำนี้ถ้าแปลตรงตัว แปลได้ว่า ความหลงใหล ความหมายลึกซึ้งครับ ก็เลยใช้คำที่เข้าใจง่ายหน่อย...ความปรารถนาของชีวิต เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้ใช้พลังชีวิตในด้านที่เรารัก และเราถนัด มาผสมผสานกัน ทำให้เราชัดเจนมากขึ้น...

...ขอยกตัวอย่างของผู้เขียน...ผู้เขียน "รัก" ในเรื่องการเดินทาง ท่องเที่ยว โดยเฉพาะไปเดินป่า ขึ้นเขา, รักการอ่านหนังสือ, รักการขับรถ, รักในการสร้างคน สอนคน, รักที่จะทำเรื่องเล็กๆ แต่มีพลัง...

...ผู้เขียน "ถนัด" เรื่องการฟังคน ฟังเพื่อเข้าใจอารมณ์ ความรู้สึก, ถนัดในเรื่องการวิเคราะห์บุคลิกภาพของคน, ถนัดในเรื่องการสนทนาเพื่อให้ข้อคิดกับคนอื่น และกระตุ้นให้คนได้ใช้พลังที่มีอยู่ในตัวเองให้เกิดประโยชน์ต่อตัวเองและผู้อื่น...

...เมื่อนำ ๒ องค์ประกอบนี้มีกำหนด "ความปรารถนาของชีวิต" ก็จะสรุปได้ว่า "การท่องเที่ยวหาประสบการณ์, นำมาถ่ายทอดเรื่องราวด้วยการเขียน, การเล่าเรื่อง, เพื่อให้กำลังใจผู้คน, เป็นที่ปรึกษาด้านชีวิต และการงาน..."...นี่คือ Passion ของผู้เขียนครับ...

ขั้นที่ ๒ เราจะนำเอา "สิ่งที่เราถนัด" กับ "สิ่งที่เราทำ แล้วเกิดรายได้เลี้ยงตัวเอง" มาพิจารณา เราก็จะได้ "วิชาชีพ (Profession)"...พูดง่ายๆ คือเครื่องมือทำมาหากินนั่นล่ะครับ...

ขั้นที่ ๓ นำเอา "สิ่งที่เราทำ แล้วเกิดรายได้เลี้ยงตัวเอง" กับ "สิ่งที่โลกต้องการ" มาพิจารณา เราก็จะได้ "คุณค่าของงานที่เราทำที่มีต่อสังคม (Vocation)"...

ขั้นที่ ๔ นำเอา "สิ่งที่โลกต้องการ" มาพิจารณากับ "สิ่งที่เรารัก" เราก็จะได้ "ภารกิจ (Mission)" คือได้ทำในสิ่งที่รัก และมีคุณค่าต่อโลกใบนี้...

...รายละเอียดในขั้นที่ ๒-๔ จะเล่าสู่กันฟังในตอนต่อไปครับ...

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๓

...การที่เราจะตั้งเป้าหมายชีวิตให้ได้ดี ให้ได้ชัดเจน ให้ได้ดั่งใจเรา ก็ต้องมีการอาศัยหลักการ หลักคิดอยู่เหมือนกัน...

...ผู้เขียนเห็นว่า หลักคิดหนึ่งที่สามารถนำมาใช้ได้ดี เหมาะสม เป็นหลักคิดที่เรียกว่า อิคิไก Ikigai เป็นแนวคิดการดำเนินชีวิตของคนญี่ปุ่น ที่ว่า "เหตุผลที่จะทำให้คุณมีชีวิตอยู่" หรือ "สิ่งที่จะทำให้คุณตื่นและกระโดดออกมาจากเตียงนอนในตอนเช้า"...ถ้าพิจารณาแล้ว ก็คงเป็นความพึงพอใจในการมีชีวิตอยู่ และ ทำให้เราได้เข้าใจความหมายของชีวิตได้อย่างลึกซึ้งมากขึ้น...

...เริ่มต้นไม่ยากครับ หาองค์ประกอบ ๔ เรื่องนี้ให้พบ ขบคิด พิจารณาให้ชัดเจน...
องค์ประกอบที่ ๑ สิ่งที่เรารัก...อยากทำมาก ถึงมากที่สุด ไม่มีใครมาบังคับ ถ้าไม่ได้ทำจะรู้สึกว่าชีวิตขาดรสชาติ
องค์ประกอบที่ ๒ สิ่งที่เราถนัด...เป็นทักษะ เป็นความชำนาญ เกิดจากการเรียนรู้ การปฏิบัติจริง...
องค์ประกอบที่ ๓ สิ่งที่เราทำแล้วเกิดรายได้เลี้ยงตัวเอง...
องค์ประกอบที่ ๔ สิ่งที่โลกนี้ สังคมนี้ต้องการ...

...ดูๆ ไป องค์ประกอบเหล่านี้ก็เหมือนแนวคำถามที่เราใช้สำรวจตัวเอง สำรวจวิธีคิด สำรวจวิธีปฏิบัติของเราครับ...ในขั้นตอนนี้อย่ารีบนะครับ ค่อยๆ คิด พิจารณา...ผู้เขียนใช้วิธีเขียนออกมาเป็นข้อๆ ก่อน หลังจากนั้นก็มาพิจารณา ว่าใช่หรือไม่ใช่...โดยปกติแล้ว คนเราจะรู้ตัวเองดีครับ ว่าสิ่งใดที่เป็นตัวตนของตนเอง...

สามารถอ่านเพิ่มเติมได้ที่ https://en.wikipedia.org/wiki/Ikigai