ຄຳຖາມເອົາໄວ້ຊອກຫາ "ຄຸນຄ່າຂອງການໃຊ້ຊີວິດ"... “ຊີວິດ 4 ແຈ”.

...ໃນຊ່ວງສະພາບການໂຄວິດ-19 ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບເຮືອນ ຢູ່ກັບຄອບຄົວ ແລະ ຢູ່ກັບຕົວເອງຫຼາຍຂຶ້ນ...ຫຼາຍຄົນກໍ່ໄດ້ເຫັນອາລົມ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຕົວເອງໃນຫຼາຍໆ ຮູບແບບ...ນັບຕັ້ງແຕ່ມ່ວນທີ່ໄດ້ຢູ່ເຮືອນ ບໍ່ໄດ້ອອກໄປໄສ ໄດ້ເຮັດວຽກຢູ່ເຮືອນ ກໍ່ຄັກໄດ໋...ພໍຢູ່ດົນໆ ໄປ ກໍ່ເລີ່ມໝຸດໝັດ ອອກໄປໄສກໍ່ບໍ່ໄດ້...ອາລົມຄິດຮອດໝູ່ຄູ່ ເຄີຍດື່ມ ເຄີຍຕຳຈອກ...ອາລົມຄິດຮອດໝູ່ຄູ່ຢູ່ຫ້ອງການ...ອາລົມເຫງົາ ຍ້ອນໄດ້ພົບພໍ້ກັນແຕ່ທາງວີດິໂອ ທາງລາຍ ທາງວັອທແອັບ ບໍ່ຄືພົບພໍ້ຕົວເປັນໆ ໄດ໋...ອາລົມກັງວັນ ຄິດຍາກ ຖ້າກັບໄປໃຊ້ຊີວິດຄືເກົ່າ ຊີເປັນແນວໃດ...ຍ້ານຕິດເຊື້ອພະຍາດ...ຍ້ານຄົນອື່ນຖືເບົາໃນການປະຕິບັດຕົວໃຫ້ຫ່າງຈາກພະຍາດໂຄວິດ-19...ຍ້ານວ່າຕົວເອງຈະປັບຕົວບໍ່ໄດ້...ສາລະພັດອາລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນ...ບາງຄົນກໍ່ຫາບ່ອນລົງໄດ້ ບາງຄົນກໍ່ຍັງຄ້າງຄາໃຈ ບາງຄົນກໍ່ຫາຄຳຕອບໄດ້...ກໍ່ເປັນເລື່ອງທຳມະດາຂອງມະນຸດທີ່ຈະຕ້ອງພົບພໍ້ກັບອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານີ້...

...ມີອີກອາລົມໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນ ອາລົມແຫ່ງຄວາມສັບສົນ ວຸ່ນວາຍໃນຊີວິດຂອງຕົວເອງ ຈັກຈະໄປໃນທິດທາງໃດ...ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າສະພາວະການໂຄວິດ-19 ພຽງເຫດຜົນດຽວດອກ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເຮົາໄດ້ທົບທວນຕົວເອງ ມັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ ເມື່ອມີສິ່ງທີ່ມາກະທົບກັບຈິດໃຈຂອງເຮົາເປັນໄລຍະ...ການຕັ້ງຄຳຖາມເພື່ອທົບທວນຕົວເອງ ກໍ່ເປັນວິທີການນຶງ ທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາຮັບມືກັບຄວາມສັບສົນໃນການໃຊ້ຊີວິດຂອງເຮົາໄປໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມສົມດຸນໃນການໃຊ້ຊີວິດ ເຊີ່ງການໃຊ້ຊີວິດບໍ່ແມ່ນແຄ່ເລື່ອງເງີນເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄວາມຮັກເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄອບຄົວເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການເຮັດຕົວໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດເລື່ອງດຽວ ການໃຊ້ຊີວິດເປັນຫຼາຍໆ ເລື່ອງມາປະສົມປະສານກັນ ຈົນເກີດເປັນຄຸນຄ່າຂອງການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ ແລະ ເກີດປະໂຫຍດຕໍ່ສັງຄົມ...

“ອິຄິໄກ”...ກັບວົງສົນທະນາແລກປ່ຽນ...

...ມື້ນີ້ພໍໄດ້ມີເວລານັ່ງໆ ນອນໆ ພັກຜ່ອນ ອ່ານປື້ມ ຂຽນບົດຄວາມ ໂດຍສະເພາະແມ່ນອ່ານປື້ມນີ່ລ່ະ ຊື້ມາເກັບໄວ້ກໍຫຼາຍ ຕັ້ງໃຈສິອ່ານ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານເທືອ ຈັ໊ກແມ່ນຍາກຫຍັງແທ້ເດ...😅

...ໄດ້ເລີກງາມຢາມດີ ຫຍິບປື້ມຫົວນຶງຂຶ້ນມາອ່ານ ເປັນປື້ມທີ່ອ່ານຈົບໄປເທືອໜຶ່ງແລ້ວ ແຕ່ພໍຫຍິບຂຶ້ນມາ ກໍມີຄວາມຢາກອ່ານເກີດຂຶ້ນທັນທີ...ປື້ມຫົວນີ້ມີຊື່ວ່າ “ອິຄິໄກ”...

 

ບົດຮຽນການອອກແບບຂະບວນການຮຽນຮູ້

ການອອກແບບຂະບວນການຮຽນຮູ້ ກໍຄ້າຍຄືການອອກເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວ...
ອອກໄປຊອກຫາແຮງບັນດານໃຈ...

...ການອອກແບບຂະບວນການຮຽນຮູ້ ຖືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ນັກຈັດຂະບວນການຮຽນຮູ້ຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ ຍ້ອນວ່າ ຂະບວນການທີ່ດີ ຈະນຳໄປຫາຜົນລັບທີ່ດີ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບຜູ້ຮຽນຮູ້...

...ຂະບວນການຮຽນຮູ້ ແມ່ນເປັນຄ້າຍຄືເວທີກາງ ເປັນພື້ນທີ່ອິດສະຫຼະ ເປັນພື້ນທີ່ສາທາລະນະ ທີ່ຈະໃຫ້ທັ້ງຜູ້ຮຽນ ແລະ ຜູ້ສອນ ໄດ້ເກີດການແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ນຳກັນ...ດັງນັ້ນ ຈຶງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ພື້ນທີ່ນີ້ ໄດ້ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ເກີດການແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ...ມີການເຄົາລົບກັນແລະກັນ ໃຫ້ກຽດກັນ ສະໜັບສະໜຸນກັນ ແລະ ໂອບອຸ້ມເອົາອາລົມ ຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຄວາມປາດຖະໜາດີຕໍ່ກັນ ເຊິ່ງຈະສົ່ງຜົນໂດຍກົງກັບການຮຽນຮູ້ຂອງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມ...

ບົດຮຽນການເປັນຄູຝຶກ

...ການເປັນຄູຝຶກ ກໍບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກການເຮັດອາຊີບອື່ນໆ...ມີການຮຽນຮູ້ ມີການສະສົມປະສົບການ ມີການພັດທະນາອາຊີບຂອງຕົວເອງ ມີການເຕີບໃຫຍ່ທາງຈິດແລະວິນຍານ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂຂອງອາຊີບເຊັ່ນດຽວກັນ.

...ຈາກການປະກອບອາຊີບເປັນຄູຝຶກຂອງຜູ້ຂຽນ ກໍພໍຈະສະຫຼຸບເປັນບົດຮຽນ ເພື່ອເປັນແນວທາງໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ສົນໃຈໃນການພັດທະນາຕົວເອງໃນສາຍທາງອາຊີບນີ້...

...1. ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄວາມມັກຂອງຕົວເອງ ມີຄວາມຢາກເປັນຄູຝຶກເປັນຕົ້ນທຶນ...

ຍິນດີຕ້ອນຮັບນັກຂຽນບລ໊ອກນ້ອງໃໝ່ໄຟແຮງ...ທ້າວສອນສະຫວັນ ວົງຈັນທະບານ...😊

ການປັບຕົວໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

ນັກຂຽນ ສອນສະຫວັນ ວົງຈັນທະບານ

...ໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ຍຸກ 4.0 ຍຸກເເຫ່ງຄວາມທັນສະໄຫມ ຍຸກເເຫ່ງຄວາມກ້າວຫນ້າທາງເທັກໂນໂລຍີ ຍຸກເເຫ່ງການເເຂ່ງຂັນທາງດ້ານການເມືອງ, ​ເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ​ການເເຂ່ງຂັນເພື່ອອຳນາດ ເເລະ ຫລາຍໆ ຢ່າງໄດ້ປ່ຽນໄປກວ່າເເຕ່ກ່ອນ...

...ເເຕ່ກ່ອນການໄປມາຫາສູ່ກັນ ການຕິດຕໍ່ພົວພັນກໍ່ບໍ່ສະດວກສະບາຍ ເເຕ່ບໍ່ເເລ້ວສຳລັບຍຸກນີ້ ຍຸກເເຫ່ງໂລກທັງໃບຢູ່ພຽງປາຍນີ້ວມືຂອງເຮົາ ເເລ້ວເຈົ້າເຄີຍຖາມຕົວເອງບໍວ່າກວ່າຈະມາຮອດຈຸດນີ້ເຈົ້າເຄີຍປັບຕົວຫຍັງເເຕ່ເພື່ອໃຊ້ຊີວິດໃນຍຸກນີ້ ຈາກທີ່ບໍ່ມີໂທລະສັບໃຊ້ ຈາກທີ່ເຄີຍເບີ່ງເເຕ່ໂທລະພາບຂາວດຳ ຈາກທີ່ເຄີຍເຮັດໄຮ່ເຮັດສ່ວນເພື່ອລ້ຽງຊີບໄປວັນໆ ເເລ້ວຫັນປູກເພື່ອເປັນສິນຄ້າ ຈາກທີ່ເຄີຍຢູ່ເຮືອນລ້າໆ ເກືອເປັດເກືອໄກ່ເເລ້ວມາເປັນພະນັກງານໃຊ້ຄອມ ເເລະອີກຫລາຍໆ ຢ່າງທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວມາ...

ເລື່ອງທຳມະດາ ແຕ່ນ່າຈົດຈຳ...

...ມື້ນີ້ເປັນມື້ດີອີກມື້ໜຶ່ງ 8 ພະຈິກ 2018 ຜູ້ຂຽນໄດ້ມີເວລານັ່ງຂຽນບົດຄວາມສັ້ນໆ ໄວ້ອ່ານ ແລະ ເຕືອນຄວາມຈຳຂອງຕົວເອງ ວ່າ ຄັ້ງໜຶ່ງເຮົາໄດ້ຄິດແນວໃດແດ່ໃນມື້ນັ້ນ...

...ຈາກມື້ທີ່ເກີດມາ ນັບມາຮອດມື້ນີ້ ຜູ້ຂຽນມີຊີວິດຄິດໄລ່ເປັນປີ ກໍຄົບ 47 ປີເຕັມ...ຖ້າໄລ່ເປັນວັນ ກໍແມ່ນ 17,167 ວັນ...ຄິດໄລ່ເປັນຊົ່ວໂມງ ກໍໄດ້ 412,008 ຊົ່ວໂມງ...ຄິດໄລ່ເປັນນາທີ ກໍໄດ້ 24,720,480 ນາທີ...ແລະ ຄິດໄລ່ເປັນວິນາທີ ກໍໄດ້ 1,483,228,800 ວິນາທີ...ຕົວເລກທີ່ເຫັນ ກໍເປັນບ່ອນອິງໄດ້ວ່າ ຜູ້ຂຽນໄດ້ໃຊ້ເວລາຫາຍໃຈ ມາດົນພໍສົມຄວນ...

...ຜູ້ຂຽນໄດ້ເຄີຍເວົ້າມາສະເໝີວ່າ ສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ສຸດໃນຊີວິດຄົນເຮົາ ແມ່ນການຫາຍໃຈ...ຜູ້ໃດສາມາດດູແລການຫາຍໃຈຂອງຕົວເອງໄດ້ ໃຫ້ເປັນປົກກະຕິ ຫາຍໃຈໃຫ້ເລິກໆ ຫາຍໃຈໃຫ້ໄດ້ເຕັມປອດ ນີ້ແມ່ນການຮັກຕົວເອງ ແລະ ດູແລຕົວເອງຢ່າງທີ່ສຸດແລ້ວ...

Life style ແປວ່າຫຍັງ...ຊ່ວຍຂ້ອຍແປແດ່...

...ມີຄົນຖາມຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໄລຟສະຕາຍ (Life style) ຂອງອາຈານເປັນແນວໃດ...ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້ຈະຕອບວ່າແນວໃດ...ຜູ້ຖາມກໍເລີຍອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງວ່າ ໄລຟສະຕາຍ ແມ່ນ ການກິນ ການຢູ່ ຂອງອາຈານເອງຫັ້ນເດ ຢູ່ແບບໃດ ກິນແບບໃດ...ຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີຍຕອບວ່າ ຢູ່ແບບເຈົ້າ ກິນກະກິນແບບດຽວກັນກັບເຈົ້າຫັ້ນລ່ະ...ຢາມຢາກກິນ ກໍກິນ ຢາມຢາກນອນ ກໍນອນ...ສະຫຼຸບວ່າ ຈະໄດ້ຄຳຕອບແນວໃດນໍ້ບາດເນ່ຍ...

...ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ຄຳໃນພາສາລາວວ່າ ຮູບແບບການໃຊ້ຊີວິດ ກໍແລ້ວກັນ ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດອະທິບາຍກັບຄົນອື່ນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ...

...ໃຊ້ຊີວິດແບບງ່າຍໆ  ສະບາຍ ສະບາຍ ເປັນຄຳທີ່ອະທິບາຍສະພາບຂອງຕົວເອງໄດ້ດີທີ່ສຸດ...

ສີ່ສະຫາຍໄຂບັນຫາຄວາມທຸກ...ໃຊ້ຊີວິດແບບມີຄວາມສຸກ ເຮັດໄດ້ແນວໃດ...?

By Techin2018

🌞...ແສງແດດຮັບອະລຸນອັນອ່ອນລະມຸນຂອງເຊົ້າວັນໜຶ່ງ ສ່ອງຜ່ານຕົ້ນໄມ້ທີ່ຍືນລຽງກັນຢ່າງບໍ່ເປັນລະບຽບ ເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນເສັ້ນແສງທະລຸຜ່ານອອກມາເປັນເສັ້ນສາຍ ກະທົບພື້ນຫຍ້າ ເປັນຈຸດສີຂາວ ສະຫຼັບກັບສີຂຽວໄປທົ່ວພື້ນທີ່ ເບິ່ງແລ້ວສະບາຍຕາ...🌳🌴🌲

...ສີ່ສະຫາຍ ຜູ້ທີ່ໃຊ້ຊີວິດມາເທິ່ງໂລກໃບນີ້ເກືອບຄ່ອນຊີວິດ ຖ້ານັບອາຍຸຂອງທັ້ງສີ່ສະຫາຍລວມກັນເປັນປີ ກໍບໍ່ຕ່ຳກວ່າສາມຮ້ອຍປີ ແຕ່ຖ້ານັບເປັນປະສົບການແລ້ວ ຄົງຕີຄ່າຫາລາຄາໄດ້ຍາກເຫຼືອຫຼາຍ...ທັ້ງສີ່ສະຫາຍກໍລົມກັນເປັນປົກກະຕິໃນທຸກເຊົ້າ ບໍ່ວ່າຝົນຊີຕົກ ແດດຊີອອກ...ເລື່ອງທີ່ສົນທະນາກໍເປັນເລື່ອງທົ່ວໄປ ເລື່ອງຊີວິດ ເລື່ອງການເມືອງ ເລື່ອງເສດຖະກິດ ເລື່ອງລູກເລື່ອງຫຼານ...😊😌😇😃

ไกลแค่ไหน ก็อยู่แค่เท้าเรา...

ต้องมีเป้าหมาย...“เป้าหมายมีไว้พุ่งชน” คำที่คุ้นเคยจากโฆษณาชิ้นหนึ่ง ที่ทำให้เรารู้สึกคึกคักเมื่อได้ยิน อีกทั้งดนตรีประกอบ ทั้งภาพที่ปรากฏ ยิ่งทำให้เรา “อิน” กับคำๆ นั้น... ผมก็เคยถามตัวเองอยู่บ่อยๆ เหมือนกันว่า “เป้าหมาย” ของเราคืออะไร เป้าหมายของชีวิตที่ส่งผลต่อการดำเนินชีวิตของเราเอง...

...เมื่อก่อน สมัยที่พลังทางความคิดยังไม่มากเท่าปัจจุบัน (ปัจจุบันก็มีเท่าที่มีนี่ล่ะครับ...) ได้ยินคำว่า ตั้งเป้าหมายชีวิต ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไกลตัวจัง... ตอนเรียนประถม มองเห็นรุ่นพี่ที่เรียนมัธยม อยากเรียนบ้าง แต่ทำงัยได้ มันก็เป็นไปตามขั้นตอน อีกตั้งหลายปี เริ่มจินตนาการไปว่าถ้าตัวเองเรียนมัธยมจะเป็นอย่างไร เห็นภาพตัวเองแต่เครื่องแบบนักเรียนมัธยม เออ ดูดี ในจินตนาการ... พอเรียนมัธยม ก็เริ่มมองไปดูรุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัย อยากๆๆ เราต้องทำให้ได้ ก็เริ่มจินตนาการอีกแล้วครับ อยากเป็นนู่นเป็นนี่ เราต้องเรียนคณะอะไรนะ? จินตนาการไปอีกล่ะครับ เออ... เห็นตัวเองเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ดูดีอีกแล้วครับ... พอเรียนมหาวิทยาลัย ก็เริ่มจินตนาการอยากทำงานตามคณะที่ตัวเองเรียนมา ต้องเป็นนู่น เป็นนี่ให้ได้... เมื่อทำงาน ก็เริ่มมองเห็นบุคคลตัวอย่างที่โดดเด่น บอกตัวเองอีกว่า เราต้องเป็นแบบนั้นให้ได้...

3 วิธีที่จะทำให้คุณ "ตัวเล็กลง และใจใหญ่ขึ้น"

ตัวเล็ก และ ใจใหญ่... ฮ่าๆๆๆ ทำยากแฮะ ตอนนี้ก็ตัวใหญ่จนลดลงไม่ได้แล้วครับ สงสัยต้องเปลี่ยนหัวเรื่องเป็น ตัวใหญ่ และ ใจใหญ่ กระมัง...

...คนเป็นวิทยากรกรนี่ ตกเป็นเป้าสายตาเลยนะครับ อารมณ์ของการอยู่ต่อหน้าผู้คน มันทำให้เรารู้สึกโดดเด่น ทำให้เรารู้สึกสำคัญ ทำให้เรารู้สึกว่าได้รับการยอมรับ ผู้คนพร้อมที่จะฟัง ครั้งเดียวยังไม่เท่าไหร่ครับ เมื่อผ่านเวทีมากๆ เข้า เริ่มมั่นใจมากขึ้น ส่วนมากก็จะได้รับคำชม “โอ คักน้อ (คักน้อ เป็นภาษาอีสานครับ ตีความได้ว่า สุดยอด เจ๋ง) อาจารย์.... อาจารย์พูดดีเนาะ ฟังแล้วสนุก... ทำยังงัยถึงจะเก่งแบบอาจารย์นี่... สุดยอดเลยอาจารย์...” และ อีกสารพัดคำชมเชย ซึ่งผมรับฟังและเคารพในอารมณ์ความรู้สึกของผู้เข้ารับการอบรมอย่างตั้งใจ เป็นสิ่งที่มีค่ามากมาย เพราะกลั่นออกมาจากอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง แตกต่างกันไปตามการรับรู้ของแต่ละคน... ขอบคุณมากครับ... ฟังบ่อยๆ หัวใจพองโต มีพลังอย่างบอกไม่ถูก ตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ตามความหมายของคำว่า “มืออาชีพ” ของผม “การสร้างคน”...

"กล้า" กับ "หน้าด้าน" ต่างกันตรงไหน?

ทำไปเถอะ เดี๋ยวดีเอง....สมัยเรียนประถม มีงานประกวดพูด งานร้องเพลง สมัครไปหมดล่ะครับ มีงานแสดงของโรงเรียน ก็เอาหมดครับ ไม่อายครับ... ความหน้าด้านกับความกล้า มันมีความต่างกัน หน้าด้านเป็นการกล้าแสดงออกในทางที่ผิด แต่ความกล้า เป็นความพยายามแสดงออกในทางที่ถูก เพราะฉะนั้น ด้านได้ อาย-อด ต้องเปลี่ยนใหม่เป็น กล้าแล้วจะได้ อายแล้วจะอด...

...ตอนเรียนประถมก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอกครับ อยากเด่น อยากดัง ทำให้คนรู้จักไว้ล่ะดี ไปไหนคนก็มองหน้า แอบซุบซิบ หัวเราะคิกคัก เราก็เฉยไว้ คิดบวกไว้ก่อนว่าเขาชม??? แต่เชื่อไหมครับว่า การคิดแบบนั้น ทำให้เราเห็นตัวเองมากขึ้น มีอะไรต่างๆ มากมายที่ผ่านเข้ามาทดสอบความแกร่งตั้งแต่เด็กๆ เลยล่ะครับ ทั้งดีและไม่ดีคละเคล้ากันไป คำที่ได้ยินบ่อยๆ นี่ก็ประเภท “มันเว่อร์ว่ะ....ขี้มาด....” และสารพัดคำชม (แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดแบบนี้นะ....โกรธเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ) แต่ก็ดีนะ เพราะขี้มาดนี่ล่ะ ทำให้ผมดูดี (ฮ่าๆๆๆ) เขาเรียกว่ามีบุคลิกดี!!! นี่ก็สะสมมาเหมือนกัน ค่อยๆ พัฒนาเหมือนกัน ต้องขอบคุณทุกท่านที่ชมผมแบบนั้น ทำให้ผมเป็นแบบนี้ (แบบไหนกัน?)...สมัยนั้นชอบดูผู้นำประเทศต่างๆ ดูแล้วเท่มาก ดูดี เชื่อมั๊ยว่าผมลองทำท่าปรากฏตัวต่อที่สาธารณะแบบนายโรนัลด์ เรแกน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ ๔๐ หรือแม้กระทั่งท่าทีการพูดของสตรีเหล็กแห่งอังกฤษ มากาเร็ต แทตเชอร์ เธอดูสง่างามมาก เวลาพูดจานี่ฉะฉาน มีความมั่นใจเป็นเลิศ ลองเลียนแบบดู หยิบเอาสิ่งดีๆ ของเขามา (ที่เราชอบด้วยนะ) ลองทำดู โดยเฉพาะเรื่องการพูดนี่ ผมว่าใช้ได้เลย การเว้นวรรค การใช้น้ำเสียง ผสานกับสีหน้า และอารมณ์ ลองทำและมาปรับให้เข้ากับบุคลิกของตัวเองครับ ใช้ได้จนถึงทุกวันนี้ครับ... การฝึกไม่มีอะไรมาก มีแค่กระจกเงา และ ใจ “จงตั้งใจ” ลองไปลองมา มันก็เป็นเองล่ะครับ การฝึกพูดนั้นผมอัดเทปฟังเสียงของตัวเอง อ่านละครอัดเทป ร้องเพลงอัดเทปเอาไว้ฟังในรถ เอาให้เหมือนต้นฉบับ ตอนนั้นใครๆ ที่นั่งรถไปกับผม ก็จะได้ยินเสียงนักร้องเสียงเพี้ยนๆ ไปด้วย (เขาคงคิดว่ามันออกเทปมาได้งัยเนี่ย???) ตอนนั้นทำเล่นๆ ครับ แต่การทำแบบนั้น ทำให้ผมได้พัฒนาเรื่องการพูดไปโดยปริยายครับ...

...การทำกิจกรรมต่างๆ ในสมัยเรียนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เราได้พัฒนาทักษะการเป็นผู้นำ-ผู้ตามได้อย่างดีเยี่ยม ไม่ว่าจะด้านกีฬา ดนตรี เต้นรำ แข่งจักรยานบีเอ็มเอ๊กซ์ (กิจกรรมนี้รวมกลุ่มกันเองครับ!!!) เอาหมดครับ มันทำให้เราได้เรียนรู้ว่าเมื่อไหร่เราจะเริ่ม เมื่อไหร่เราจะหยุด เป็นเหมือนจังหวะของหัวใจเต้น... ตอนเรียนประถม ๖ ก็สมัครประธานนักเรียน แต่ตอนนั้นได้เป็นรองประธาน ลุ้นมากครับ ต้องซ้อมเพื่อที่จะปราศรัยหาเสียง จำความรู้สึกได้ว่าตื่นเต้นสุดๆ (ครั้งแรกของทุกคนจะมีอารมณ์นี้เสมอ) ต้องเขียนบทเอง ท่องจำ... การขึ้นเวทีปราศรัยนี่ก็ใช่ง่ายนะครับ ขนาดซ้อมกับกระจก อ่านคำปราศรัยให้พ่อกับแม่ฟัง ก็ยังมีพลาดบ้าง ลืมบ้าง ผมล่ะเข้าใจความรู้สึกคนที่แนะนำตัวเอง โดยบอกนามสกุลขึ้นมาก่อน เข้าใจได้เลยครับ แต่สุดท้ายก็ทำได้ The show must go on อีกแล้วครับ...

...เห็นไหมครับว่าหากเราอยากเป็นมืออาชีพ ไม่มีทางลัดครับ มันต้องสั่งสมกันทั้งนั้น ต้องเริ่มแบบสมัครเล่นก่อน (ฮ่าๆๆๆ ตอนนั้นไม่ได้คิดหรอกครับ พลังความคิดยังไม่พอ) แต่ก็ได้การฟูมฟักจากพ่อแม่พี่น้องที่ช่วยเตือนสติ เตือนแบบหนักบ้าง แอบเตือนบ้าง แอบดูก็มี คนเราทุกคนต้องผ่านประสบการณ์ครั้งแรกเสมอ เจ็บปวดบ้าง สุขบ้าง มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตครับ แต่ขอให้ได้เริ่ม แล้วเราจะรู้ว่ารสชาติของชีวิตที่มีสีสัน มันมักเริ่มต้นเมื่อครั้งที่สองครับ...

3 ສິ່ງທີ່ທ່ານຈະໄດ້ຈາກສວນປັນຮັກ...

😍 ...ປັນຮັກ...ຮັກຫຼາຍແທ້ບໍ້...ຫຼາຍຈົນໄດ້ປັນໃຫ້ກັນນໍ້...

...ວັນນີ້ຜູ້ຂຽນແລະທີມງານຄຸນນະພາບ 😉 ໄດ້ມີໂອກາດໄປຍ່ຽມຢາມ "ສວນປັນຮັກ" ທີ່ເມືອງສັງທອງ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ...ຫຼັງຈາກທີ່ຜູ້ຂຽນໄດ້ສັນຍາກັບເຈົ້າຂອງສະຖານທີ່ວ່າຈະຫາໂອກາດໄປຍ່ຽມຢາມ ກໍນັບເວລາໄດ້ເປັນປີພູ່ນລະ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ເຮັດຕາມສັນຍາທີ່ບອກໄວ້...

...ການເດີນທາງໄປ "ສວນປັນຮັກ" ບໍ່ຫຍຸ້ງຍາກ ຖ້າທ່ານອອກຈາກນະຄອນຫຼວງ ທ່ານກໍມຸ່ງໜ້າໄປທາງເມືອງສັງທອງໄດ້ເລີຍ ໄປເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດບ້ານຫິນລາດ ທ່ານກໍລ້ຽວຂວາຂ້າງວັດບ້ານຫິນລາດ ແລະ ໄປຕາມທາງເລື້ອຍໆ ປະມານຫຼັກໜຶ່ງ ກໍຈະຮອດເປົ້າໝາຍ "ສວນປັນຮັກ"...

..."ສວນປັນຮັກ" ຕິດກັບຕີນພູ...ອາກາດດີຫຼາຍ...ວັນທີ່ໄປນັ້ນເປັນຊ່ວງໜ້າຮ້ອນ ແຕ່ກໍມີລົມເລື້ອຍໆ...ຖ້າເປັນໜ້າໜາວ ຄົງຈະອາກາດດີຫຼາຍ ເໝາະກັບການກາງເຕັ້ນ ນອນຮັບລົມໜາວ...

...ພື້ນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພືດພັນຕ່າງໆ ປູກທຸກຢ່າງທີ່ກິນ ກິນທຸກຢ່າງທີ່ປູກ ລ້ຽງເປັດ ໄກ່ ໝູ ສາມາດເປັນບ່ອນໃຫ້ສຶກສາດູງານໄດ້ ຮັບຮອງວ່າບໍ່ຜິດຫວັງ...

ບໍລິເວນດ້ານໜ້າທາງເຂົ້າ ຈະເຫັນອາຄານຫຼັງໜຶ່ງທີ່ໂດດເດັ່ນ ນັ່ນແມ່ນບ້ານທີ່ເຮັດຈາກດິນ ໂດຍຝີມືເຈົ້າຂອງສວນ ຖ້າທ່ານສົນໃຈ ເຈົ້າຂອງສວນເພິ່ນກໍຍິນດີໃຫ້ຄວາມຮູ້...

...ກ່ອນການຍ່າງເລາະເບິ່ງສວນ ເຮົາກໍຖ່າຍຮູບກັນກ່ອນ ເພື່ອຍືນຍັນວ່າມາຮອດ "ສວນປັນຮັກ" ແທ້...

...ທີມງານເທືອນີ້ ປະກອບດ້ວຍ ຜູ້ໃຫຍ່ໃຈດີ ແມ່ສຸພອນ, ນ້ອງນາງສົມພອນ, ນ້ອງລອລ່າກັບລູກຊາຍ, ແລະ ນ້ອງແນະ...ເບິ່ງຈາກຮູບກໍຈະເຫັນວ່າ ມີຄວາມສຸກກັນຫຼາຍ 😄

..."ສວນປັນຮັກ" ມີແນວຄິດທີ່ເລິກເຊີ້ງ ຈາກທີ່ໄດ້ລົມກັບເຈົ້າຂອງສວນ...ເພິ່ນບອກວ່າ ມາສວນແລ້ວ ຈະໄດ້ 3 ຮັກ...ຮັກທີ່ໜຶ່ງ ແມ່ນຮັກສະພາບແວດລ້ອມ ຮັກໂລກ ຍ້ອນວ່າຢູ່ສວນນີ້ ບໍ່ໃຊ້ສານເຄມີ ເນັ້ນກະສິກຳທຳມະຊາດ ເນັ້ນການຈັດລະບົບນິເວດແບບທຳມະຊາດ ໃຫ້ທຳມະຊາດຈັດການຕົວເອງ ຕົວຢ່າງ ເມື່ອມີແມງໄມ້ຫຼາຍ ມັນກໍກັດຕົ້ນໄມ້ ໃນຂະນະດຽວກັນ ໄກ່ທີ່ລ້ຽງໄວ້ກໍມາຈິກກິນແມງໄມ້ນັ້ນ...

...ຮັກທີ່ສອງ ແມ່ນຮັກສຸຂະພາບ ພືດຜັກຕ່າງໆ ຢູ່ນີ້ ໃຫ້ໝັ້ນໃຈໄດ້ເລີຍວ່າ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສານເຄມີ ກິນໄດ້ຢ່າງສະບາຍໃຈ ຜູ້ຂຽນເອງກໍໄດ້ຮັບອານຶສົງຈາກຄວາມໃຈດີຂອງເຈົ້າຂອງສວນຢູ່ເລື້ອຍໆ...

...ຮັກທີ່ສາມ ແມ່ນຮັກເພື່ອນມະນຸດ ການແບ່ງປັນບົດຮຽນ ປະສົບການ ເພື່ອເປັນແນວທາງໃນການໃຊ້ຊີວິດ ການເປີດມຸມມອງໃຫ້ກວ້າງ ເຮັດໃຫ້ຄົນມີທາງເລືອກຫຼາກຫຼາຍຂຶ້ນ ໃນການຕັດສິນໃຈເຮັດເລື່ອງໃດເລື່ອງໜຶ່ງ...ໃນບ້ານດິນນີ້ ເປັນບ່ອນທີ່ທີມງານເຮົາໄດ້ນັ່ງລົມກັນ ແລກປ່ຽນປະສົບການນຳກັນກ່ອນທີ່ເຮົາຈະເດີນທາງກັບນະຄອນຫຼວງໃນວັນນັ້ນເລີຍ ເລື່ອງເລົ່າຈາກປະສົບການເຈົ້າຂອງສວນ ປະສົບການຂອງຜູ້ໄປຍ່ຽມຢາມ ໄຫຼອອກມາຄືນ້ຳຕົກກະບໍ່ປານ 😲 ຢ່າງໜ້ອຍກໍເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຫັນມຸມມອງທີ່ແຕກຕ່າງ ອັນໃດເອົາໄປໝຸນໃຊ້ໄດ້ກໍເອົາໄປ ນັ້ນລ່ະ ແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງການແລກປ່ຽນຮຽນຮູ້ນຳກັນ...

...ພື້ນທີ່ບ່ອນນີ້ ໃຫ້ບໍລິການດ້ານສະຖານທີ່ສຳລັບກອງປະຊຸມ ແບບສະບາຍໆ ນັ່ງລົມກັນ ແຕ່ງກິນກັນເອງ ບັນຍາກາດດີຫຼາຍ ງຽບ ສະຫງົບ...

...ປັນຮັກ ບໍ່ແມ່ນແຄ່ສວນຈະປັນໃຫ້ເຮົາ ແຕ່ພໍຄິດເບິ່ງຄັກໆ ແລ້ວ ຕົວເຮົາເອງຕ່າງຫາກ ທີ່ຈະເປັນຜູ້ປັນ...ປັນໃຫ້ກັບຕົວເອງ ປັນໃຫ້ກັບທຳມະຊາດ ແລະ ປັນໃຫ້ກັບເພື່ອນຮ່ວມໂລກ...

...ສຸດທ້າຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທ້າຍສຸດ ຂໍຂອບໃຈເຈົ້າຂອງສວນໃຈດີ ເອື້ອຍບຸດສະດີ ທີ່ໄດ້ເປີດພື້ນທີ່ຮຽນຮູ້ ທີ່ບໍ່ແມ່ນແຄ່ເລື່ອງເຕັກນິກວິຊາການ ແຕ່ເປັນພື້ນທີ່ຊີວິດ ສຳລັບຜູ້ທີ່ສົນໃຈແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ມຸມມອງໃໝ່ໆ...ວັນດຽວຄົງຈະບໍ່ພໍກັບການຮຽນຮູ້ ຍ້ອນຄົນເຮົາຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ ດັງນັ້ນ ຄົງຈະມີໂອກາດໄດ້ໄປຍ່ຽມຢາມອີກເມື່ອມີເງື່ອນໄຂ...

...ຜູ້ໃດສົນໃຈຂໍ້ມູນ "ສວນປັນຮັກ" ສາມາດຕິດຕໍ່ຜູ້ຂຽນທາງອີເມວເດີ້...ຂອບໃຈ 🙏

พัทลุง...ยังไม่หายคิดถึงเลย...

...วันที่สามของทริปล่องใต้...พัทลุงคือเป้าหมายครับ งานนี้ต้องขอบคุณนายช่างสาโรจน์ และครอบครัวที่น่ารัก น้องแกะ ลูกเอส และโยเกิร์ต ที่ให้การต้อนรับและดูแลจนเราไม่อยากกลับบ้านกันเลยครับ...

...หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าที่โรงแรม เราก็ออกเดินทางไปที่จังหวัดพัทลุง ซึ่งห่างจากสงขลาประมาณ 120 กิโลเมตร เราใช้เวลานั่งรถกันสองชั่วโมงกว่าๆ แวะปั๊มท์ แวะร้านกาแฟไปเรื่อย สบายๆ ไม่เร่งรีบอะไรมาก...เป้าหมายแรกที่เราจะไปคือบ้านนายช่างสาโรจน์ ซึ่งผมไม่ได้มาร่วมสิบปีแล้วครับ...ตื่นเต้น ตื่นเต้น 😊

...คุณตา คุณยายพบกัน ก็ต้องมีการถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อย...ในความรู้สึกของผู้เขียน เมื่อเห็นผู้สูงวัยอยู่ด้วยกัน รู้สึกดีมากครับ เป็นอารมณ์แบบดีใจ สุขใจที่ยังเห็นท่านสุขภาพแข็งแรง (ตามอัตภาพ) สุขภาพจิตดี...ผู้เขียนจะบอกลูกหลานเสมอว่า คุณตา คุณยายอายุยืนนี่ดีแล้ว ท่านอยู่เพื่อให้ลูกหลานได้ทำดีกับท่าน ได้ดูแล ได้ตอบแทนบุญคุณท่าน บุญที่เห็นตัวตน เห็นผลแบบไม่ต้องรอชาติหน้าหรือชาติไหน ให้รีบทำเลยในขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ทำแล้วสุขใจทันทีครับ ขอบอก...

เครดิตภาพ: โยเกิร์ต

...ถึงคิวลูกๆ หลานๆ ถ่ายรูปกันบ้างแล้วครับ...มิตรภาพที่ดี ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่เกิดจากความตั้งใจที่จะดูแล และ หล่อเลี้ยงให้เติบใหญ่ งดงามครับ...เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เราได้พบกับความสวยงามของคำว่ามิตรภาพ อย่าใจร้อน อย่าคาดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นครับ...

...ที่จังหวัดพัทลุงมีที่เที่ยวหลายที่ครับ ทั้งธรรมชาติ ทั้งวัดวาอาราม...ผู้เขียนยังจำได้ว่าครั้งแรกที่มาพัทลุงในปี 2540 สมัยที่แรงยังดี ผู้เขียนกับเพื่อนได้วิ่งขึ้นเขาอกทะลุ ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของพัทลุง ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สมัยนั้นบันไดยังไม่เสร็จครับ แต่ปัจจุบันสบายแล้ว เพราะมีบันไดขึ้นไปถึงยอด...ทริปนี้ ก็เปลี่ยนแนวครับ เน้นเดินชม ก็เลยพาคุณตา คุณยาย ไปช๊อปปิ้ง ที่สวนไผ่ขวัญใจ...

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

...สินค้าที่นี่เน้นที่อาหารการกิน และ ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นครับ หลากหลายมาก เดินซื้อ เดินกิน แวะร้านโน้น แวะร้านนี้ ซื้ออย่างละนิด อย่างละหน่อย ก็อิ่มแล้วครับ...อิ่มแล้ว ก็มีที่นั่งพักผ่อน มีการแสดงดนตรี การร่ายรำพื้นบ้านให้ชมด้วยนะครับ ถือว่าสบายท้อง สบายหู สบายตา...

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

...เสร็จจากการเดินช๊อปปิ้ง เราก็ไปต่อกันที่ทะเลน้อยครับ รับประทานอาหารเที่ยงกันที่นั่น และ เช่นเคย เจ้าภาพ นายช่างสาโรจน์...ขอบคุณครับ 🙏

ขอบคุณเจ้าภาพมื้อเที่ยงอีกครั้งหนึ่งครับ...ขอบคุณนายช่างสาโรจน์...

...เมื่ออิ่ม ก็เริ่มหามุมถ่ายรูปเป็นที่ระลึกครับ....

รูปที่ 1

รูปที่ 2

รูปที่ 1 และ รูปที่ 2 ต่างกันตรงไหนครับ....?

เรียงตามลำดับความหล่อ...หล่อพ่อ หล่อลูก...😍

...แวะไปดูควายน้ำกันครับ ที่บริเวณทะเลน้อย...

สาวๆ กับป้ายบอกทางที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย...

...ปิดท้ายวันที่ "นาโปแก" นา หมายถึงท้องนา...โปแก หมายถึง พ่อแก่ พ่อของแม่ หรือ ตาครับ ถ้าออกเสียงสำเนียงคนพัทลุง หรือคนใต้ จะออกเสียงว่า โปแก ครับ...ที่นี่มีการสาธิตการทำนา ปลูกข้าว มีร้านค้าขายสินค้าพื้นเมือง ถือว่าเป็นจุดขายของพัทลุงอีกที่นึงครับ...

...เวลาแห่งความสุข เดินเร็วมาก...เราใช้เวลาหนึ่งวันในการท่องเที่ยวที่พัทลุง ถ้ามีเวลาซักสามวัน คงจะได้ไปหลายที่ ได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย ...

..."ยังไม่หายคิดถึงเลย กลับซะแล้ว...😢"...เป็นคำพูดของเพื่อนที่มาส่งผู้เขียนและคุณตาคุณยายที่สนามบินหาดใหญ่ในวันรุ่งขึ้น...เอาไว้โอกาสหน้า เราจะกลับมาอีกครับ...😊

...

...

...

...คุณตา คุณยาย เดินทางกลับถึงภูมิลำเนาโดยสวัสดิภาพ 😍...

เคล็ดไม่ลับ 3 เรื่องที่จะทำให้การเที่ยวกับผู้สูงวัยคุ้มค่าสุดๆ

...ต่อจากตอนที่แล้วครับ ทริปล่องใต้กับคณะคุณตา คุณยาย...ทีแรกตั้งใจจะใช้ชื่อคณะนี้ว่าทริปหอยทาก เพราะต้องค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ แต่ผู้เขียนต้องเปลี่ยนใจ เพราะประเมินดูแล้วยังไปได้เร็ว ไปได้คล่อง แม้อายุจะเข้าแปดสิบกันแล้ว...

...มีเคล็ดไม่ลับในการเที่ยวกับผู้สูงวัยมาฝากกันครับ อยู่ตอนท้ายๆ เรื่่อง...และ เพื่อให้เห็นบรรยากาศการท่องเที่ยวก่อนก็ลงรูปให้ดูล่ะกันครับ...แต่ถ้ารีบ ก็เลื่อนไปดูตอนท้ายก่อนก็ได้นะครับ 😁

...วันแรกเราเที่ยวกันที่หาดใหญ่กันครับ (ติดตามได้จากตอนที่แล้ว)...วันที่สองเที่ยวกันที่สงขลา ส่วนวันที่สามเที่ยวกันที่พัทลุงครับ...

เริ่มต้นด้วยอาหารเช้าขึ้นชื่อของสงขลา "ข้าวสตู" แถวย่านเมืองเก่าสงขลาครับ...

เช้าๆ ต้องหนักหน่อยครับ จะได้มีแรง...

ไหว้พระที่วัดพะโคะ อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา

แหลมสนอ่อน สวนสองทะเล...ส่วนหัวพญานาค...

สะดือพญานาค อยู่ระหว่างแหลมสนอ่อน กับหาดสมิหลา...

และหางพญานาค จะอยู่ที่หาดชลาทัศน์...

เมืองสงขลาครับ...มองจากยอดเขาตังกวน...

อีกมุมองเมืองสงขลา จากยอดเขาตังกวน...

คุณตายืนดูเกาะหนูเกาะแมวจากยอดเขาตังกวน...

ปิดท้ายของวันที่สองที่หาดสมิหลาครับ...

เดินมากขนาดที่ถุงเท้าลงไปกองที่ตาตุ่ม 😁

รับลมทะเล...สดชื่น หายเมื่อยกันเลยละครับ...

ปิดท้ายวันด้วยอาหารเย็นที่ริมหาดสมิหลา...

อร่อยจนลืมคลอเลสเตอรอลกันไปเลย...

...ทริปวันที่สองนี้ นำทีมโดยผู้กองอรุณ และครอบครัวที่น่ารัก...ทำหน้าที่ดูแลไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำงานด้านการท่องเที่ยวเลย ฮ่าๆๆๆ...ขอบคุณจากใจ 🙏

...ทริปนี้ไม่ใช่ทริปแรกที่ผู้เขียนได้พาทีมผู้สูงวัยเดินสายครับ ไปมาหลายรอบแล้ว และได้บทเรียนหลายเรื่อง พอที่จะสรุปเคล็ดไม่ลับในการพาผู้สูงวัยเที่ยวครับ หลายคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องวุ่นวาย ยุ่งยาก แต่เชื่อเถอะ ถ้าคุณได้ลองดูซักครั้ง คุณอาจจะได้ค้นพบสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของคุณก็เป็นไปได้ ใครจะไปรู้...เคล็ดไม่ลับ 3 เรื่องที่จะทำให้การท่องเที่ยวกับผู้สูงวัยคุ้มค่าสุดๆ...

...เคล็ดไม่ลับที่ 1 ต้องมีการวางแผน กำหนดสไตล์การเที่ยวครับ จะเที่ยวแบบไหน...ไปไหว้พระ เที่ยวชมสถานที่สำคัญ นอนรับอากาศบริสุทธิ์...ไปกันกี่วัน พักที่ไหน ใกล้ที่เที่ยว ที่กิน ที่ช๊อป (คุณยายชอบจับจ่าย)...การเดินทางเพื่อไม่ให้ลูกทีมต้องเหนื่อยมาก ต้องแวะพักบ่อยๆ ครับ ยืดเส้นยืดสาย...ผู้เขียนให้ความสำคัญกับขั้นตอนนี้มาก เพื่อให้เกิดความสะดวกและสบายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ...บางทริปผู้เขียนต้องไปสำรวจเส้นทาง ที่พัก อาหารการกินก่อน เพื่ออำนวยความสะดวกลูกทัวร์ครับ...

...เคล็ดไม่ลับที่ 2 เตรียมความพร้อมลูกทัวร์...ลูกทัวร์จะตื่นเต้นเป็นพิเศษ หากทริปนั้น ไปสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อน เราต้องให้ข้อมูลกับลูกทัวร์ของเราให้มากที่สุด นับตั้งแต่สไตล์การเที่ยวครับ จะพักที่ไหน อาหารการกิน การแต่งกาย...มีทริปนึง เราไปกันที่อุทยานแห่งชาติภูสวนทราย อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย ตอนนั้นไปช่วงหน้าหนาว เราก็หอบผ้าห่มไปด้วยเกือบเต็มคันรถ เพราะได้ข่าวว่าหนาวจัด แต่พอเอาจริงๆ ได้ใช้แค่วันเดียว นอกนั้นร้อนมั่กๆ แต่ต้องเตรียมครับ...นอกจากนั้น วิธีการเดินทางก็ต้องแจ้งด้วย ไปรถยนต์ รถไฟ เครื่องบิน ท่านๆ ก็จะได้เตรียมหมอนรองคอบ้าง ผ้าพันคอบ้าง เสื้อแขนยาวบ้าง หมวกบ้าง กันหนาว กันร้อนว่างั้นเถอะ...

...เคล็ดไม่ลับเรื่องที่ 3 เปิดใจเรียนรู้ และ ยืดหยุ่น...เชื่อมั๊ยครับว่า ผู้เขียนได้รู้จักพ่อแม่มากขึ้น ก็ตอนพาท่านไปเที่ยวนี่ล่ะครับ บางเรื่องท่านไม่เคยเล่าให้เราฟังหรอกครับ มันเยอะมาก ท่านผ่านมาเยอะ พอเราพาท่านไปที่นั่นที่นี่ ท่านก็เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง ตรงนี้เคยมานะ สมัยเป็นหนุ่ม ตรงนั้นมีคนรู้จักนะ สารพัดเรื่องเลยล่ะครับ...ผู้เขียนเองก็ได้โอกาสแบบนี้ล่ะครับ ที่จะเรียนรู้ ผ่านการเล่าเรื่องของท่าน ได้เข้าใจมุมมอง วิธีคิดของท่าน บางเรื่องก็ "อ๋อ" บางเรื่องก็ "เอ๊ะ"...นอกจากนั้นแล้ว การเที่ยวกับผู้สูงอายุนี่ เราจะต้องมีความพร้อมกับการปรับเปลี่ยนแผนได้ครับ พูดง่ายๆ คือต้องยืดหยุ่นครับ เดี๋ยวมีตัดรายการนั้น เพิ่มรายการนี้ ตามสภาพครับ ไม่ว่าจะเป็นความเมื่อยล้าจากการเที่ยว การไม่สบายฉุกเฉิน...อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับ...

...เที่ยวให้สนุกนะครับ...และ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะครับ เหลือเที่ยวจังหวัดพัทลุงอีกหนึ่งที่ครับ...

3C...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนสุดท้าย

...ครับ ในตอนที่ผ่านมา ลูกศิษย์กับอาจารย์ก็ได้สนทนากันเรื่อง "3C" เป็นแนวทางไปสู่ความสำเร็จ หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ "เครื่องมือกำกับการเดินทางสู่เป้าหมาย" ครับ...

...Clarity คือ C ตัวที่หนึ่งที่ได้คุยกันไป หมายถึงความชัดเจนในสิ่งที่เราจะทำ ไม่ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่ เราก็ต้องชัดเจนว่า เป้าของเราคืออะไร จะทำอะไร จะทำไปทำไม ไปถึงไหน ไปอย่างไร เจอปัญหาจะแก้ไขอย่างไร ความเปลี่ยนแปลงคืออะไร และ จะวัดผลอย่างไร...

...C ตัวที่สองคือ Consistency ครับ หมายถึง ความสม่ำเสมอ...เป็นการบอกถึง "จังหวะก้าว" บอกเวลา บอกถึงกระบวนการ ว่าจะต้องทำอะไร เมื่อไหร่ ระยะเวลาห่างกันมากน้อยแค่ไหน...กระบวนการ จะเป็นตัวกำหนดว่าเราจะทำเมื่อไหร่ ทำนานแค่ไหน ด้วยวิธีอย่างไร เพื่อที่จะเชื่อมโยงไปหากิจกรรม หรือเรื่องต่อไป...

...เปรียบเทียบกับการวางแผนเดินทางไปที่จุดหมายหนึ่ง เราก็จะกำหนดว่า เราจะออกจากจุดที่หนึ่ง ไปหาจุดที่สอง จะใช้เวลามากน้อยขนาดไหน ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นระหว่างทางบ้าง...และจากจุดที่สองไปหาจุดที่สาม และ ต่อๆ ไปจนถึงจุดหมาย...เราก็ทำตามที่กำหนดไว้ นี่ล่ะครับที่เรียกว่า จังหวะก้าว...

...C ตัวสุดท้ายครับ Continuity หมายถึง ความต่อเนื่อง...จากมุมมองของผู้เขียน ความต่อเนื่อง ถือเป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้การทำอะไรก็ตามสามารถบรลุได้...ความต่อเนื่อง เป็นเรื่องของการทำไปแบบไม่หยุด ดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่ขาดตอน...

...ความต่อเนื่อง ก็ต้องอาศัยศิลปะในการบริหารเช่นกันครับ เช่น เวลาเราเจอกับปัญหา เราจะแก้ไขอย่างไร มองปัญหาในมุมไหน มุมท้าทาย มุมสุดแย่ มุมแบบช่างมันเถอะ...มุมมองส่งผลต่อผลต่อความต่อเนื่องครับ ดังนั้น เป็นความท้าทายอย่างยิ่ง ที่จะไม่ให้จังหวะก้าวของเราสะดุด หรือถ้าสะดุด ก็ต้องไปต่อให้ได้...ผู้เขียนจะถามตัวเองเสมอเมื่อเจอปัญหา คำถามนั้นคือ "What is next?" เราก็จะไปต่อได้โดยไม่ติดกับดักทางความคิด หรือจมอยู่กับการถามว่า "ใครผิด" ครับ...หรือบางคนก็ใช้วิธีถามตัวเองเมื่อเจอปัญหา ประเภทกลืนไม่เข้า คายไม่ออก ว่า "เป้าหมายของเราคืออะไร เราต้องการเห็นอะไร" นี่ก็จะทำให้เราไม่หลงทาง และกลับคืนมาสู่จังหวะก้าวของเราได้ง่ายขึ้น...

...ถ้าหากพิจารณา 3C ในฐานะเครื่องมือกำกับการเดินทางสู่เป้าหมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิต เรื่องการวางแผนโครงการ การวางแผนพัฒนาคน พัฒนาองค์กร เราก็จะเห็นความลงตัวของการผสมผสานทั้ง 3C นี้อย่างลงตัว...

...การที่เรามี "ความชัดเจน" ว่าจะทำอะไร เพื่อให้บันลุอะไร ก็มีความสำคัญ เป็นการวางเป้าหมายว่าเราต้องไปให้ถึง...

...การวาง "จังหวะก้าว" ที่มีความสม่ำเสมอ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้ว่าจะต้องทำอะไร เมื่อไหร่ มีระยะเวลาสั้นยาว ความถี่มากน้อยแค่ไหน เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย...

...และ เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่กำหนดไว้ตามแผน เราก็ต้องมี "ความต่อเนื่อง" เป็นตัวขับเคลื่อนจังหวะก้าว ให้มันไปให้ได้...

...ก็ลองๆ ดูนะครับ...ข้อคิดมีอยู่มากมาย ทั้งจากคนอื่น และจากตัวเอง สำคัญตรงที่เราจะลงมือทำเมื่อไหร่ เพื่อให้ได้เห็นประโยชน์นั้นจริงๆ...ไม่ลองไม่รู้ครับ (สิ่งดีๆ นะครับ) แล้วคุณก็จะพบกับความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวท่านเองครับ...😊

ต้องกล้าเข้าไว้...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๙

..."อาจารย์ครับ...3C สูตรนำไปสู่ความสำเร็จที่จำได้ง่าย และทำได้ง่ายๆ นี่ มันจริงหรือเปล่าครับ...ผมคิดว่า ตอนพูดนี่มันง่ายครับ แต่ตอนทำนี่ล่ะ มันคงจะยากแน่นอนเลยครับ..." ลูกศิษย์มีสีหน้ายุ่งยากใจ 😒

..."คุณลงมือทำหรือยังล่ะ..." 😊

..."ยังครับอาจารย์...แค่คิดผมก็ว่ามันคงจะยากสุดๆ ล่ะครับ..."

..."นั่นล่ะ มันก็ยากเพราะความคิดนี่ล่ะ ถ้ายังไม่ได้ทำ เราจะบอกว่ามันยาก มันจะเป็นการตัดกำลังใจตัวเองนะ..."

..."มันก็อดคิดไม่ได้นี่ครับ อาจารย์...ปกติคนเราก็ต้องคิดก่อนทำอยู่แล้วครับ ถ้าไม่คิดก่อน เราก็ไม่รู้นี่ครับว่าจะต้องทำอะไร..."

..."คุณต้องแยกเรื่องการคิดก่อนทำ กับความยุ่งยากใจก่อนลงมือทำครับ...เราคิดเพื่อสร้างทางเลือก หาทางที่เหมาะสมที่สุด ถ้าคิดได้ คิดออกว่าจะทำอะไรบ้าง นี่เป็นการดีครับ...จากนั้นก็ลงมือทำ ทำในสิ่งที่คิดว่าจะทำครับ...ความทุกข์ใจของการคิดแล้วไม่ทำ เกิดขึ้นมาจากเราไม่เชื่อสิ่งที่เราคิดมา ก็เลยทำให้เรายุ่งยากใจครับ...แต่ถ้าเราเชื่อในสิ่งที่เราคิดมาว่าเป็นไปได้ เกิดประโยชน์จริง ก็ไม่ต้องคิดมากให้วุ่นวายอะไรจนเกินไป..."

..."อาจารย์ครับ แสดงว่าเราต้องกล้าที่จะทำความคิดของเราให้เป็นจริง ใช่มั๊ยครับ?"...

..."ใช่แล้วครับ...ความกล้า จะพาให้เราได้เริ่มในสิ่งที่เราคิดไว้แล้ว ทำด้วยความมั่นใจครับ..."

..."ถ้าอาศัยความกล้าอย่างเดียว ก็ไม่ต้องคิดมากล่ะครับ อาจารย์..." 😄

😊..."ถ้ากล้าทำ โดยไม่ได้คิดอะไรก่อน เขาเรียกว่า ทำตามอารมณ์ชั่ววูบ...แต่ถ้าคิดได้แล้ว ไม่กล้าทำอะไรซักที เขาเรียกว่า คนคิดมาก...ความมั่นใจอย่างเดียวไม่พอ ต้องอาศัยความกล้าในการทำสิ่งที่เรามั่นใจ..."

..."ผมคิดว่า มันเกี่ยวข้องกับความชัดเจนครับอาจารย์...C ตัวที่หนึ่ง...ถ้าเรามั่นใจว่า เป้าหมายของเราคืออะไร เราจะทำอะไร เราจะทำไปทำไม เราจะไปถึงไหน เราจะไปยังงัย ถ้าเกิดปัญหาขึ้นเราจะแก้ไขยังงัย ความเปลี่ยนแปลงที่เราต้องการให้เกิดขึ้นคืออะไร และ จะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้ว ก็แสดงว่าเราได้ทำ C ตัวที่หนึ่งแล้ว..." 😉

😄..."ครับ ใช่ครับ...คุณมาถูกทางแล้วครับ..."

..."แสดงว่า กิจกรรมอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้น ก็เป็นผลจากที่เราชัดเจนว่าเราต้องการเห็นอะไรครับอาจารย์..."

..."นั่นก็ใช่ครับ...😊...มาถึงตอนนี้ คุณก็คงจะเข้าใจเป็นอย่างดีแล้วว่า ถ้าเรากำหนดเป้าหมายให้ชัดเจน สิ่งอื่นๆ ที่ตามมาก็จะชัดเจนตามมาเป็นเหมือนห่วงโซ่...ถ้าไม่ชัดเจนตั้งแต่เริ่มต้น สิ่งที่ตามมาก็จะไม่ชัดเจน และ ถ้ายืนยันจะทำต่อไป ไม่มีการแก้ไข ปรับปรุง มันก็จะพังทลายไปในที่สุด..."

..."ครับ อาจารย์...😍"

เล็กๆ ใช่เลย...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๘

...บทสนทนาของลูกศิษย์กับอาจารย์ เริ่มต้นขึ้นในตอนเช้าของวันหนึ่ง...

..."อาจารย์ครับ...ผมได้กำหนดเป้าหมายชีวิตของผมมาแล้วครับ กว่าจะทำได้ก็ใช้เวลานานพอสมควรเลยครับนี่...กว่าจะค้นหาสิ่งตัวเองรักได้ชัดเจน ก็ต้องถามตัวเอง ถามแล้วถามอีกว่าเป็นสิ่งที่ตัวเองรักจริงหรือเปล่า...ไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่เลยครับอาจารย์..."

...อาจารย์ก็อมยิ้ม และบอกกับลูกศิษย์ว่า "ไม่ง่าย และก็ไม่ยาก...ส่วนมากคนเรายุ่งยากกับความคิดทั้งนั้นล่ะครับ แต่พอได้คำตอบ มันก็ง่ายขึ้นมาทันที...ต้องเปลี่ยนความคิดออกมาเป็นสิ่งที่จับต้องได้ คิดแล้วเขียนออกมา นั่นก็เป็นวิธีนึง..."

..."ครับอาจารย์...แล้วทีนี้ ผมจะไปต่อยังงัยครับ มีเป้าหมายชีวิตแล้วนี่..."

..."อย่างที่อาจารย์บอกล่ะครับ ว่าเราต้องเปลี่ยนสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ให้เป็นรูปธรรม...ลองเขียนสิ่งที่ตัวเองจะทำในแต่ละวันออกมาดูครับ สิ่งที่เราทำแล้วมีพลัง หมายถึงว่าทำแล้วมีความพึงพอใจ เบิกบานใจ มีประโยชน์กับคนอื่นและสังคม...มันมีเหตุผลนะ ที่เราต้องเขียนออกมาเป็นวันๆ นี่..."

..."เพราะว่าเราต้องเริ่มจากตัวเรา จากสิ่งเล็กๆ ที่มีพลังครับ อาจารย์...ถึงแม้ว่าเราจะคิดทำเรื่องใหญ่ขนาดไหนก็ตาม อยากเห็นความเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่ เราก็ต้องเริ่มจากสิ่งเล็กๆ อยู่ดี...ผมมีเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจนขึ้น ผมก็ต้องลงมือทำ เริ่มจากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ สะสมไปเรื่อยๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายครับ..."

..."แสดงว่าคุณก็คงเข้าใจแล้วนะครับ ว่าเราจะต้องเขียนสิ่งที่เราจะทำออกมาแบบไหน..."

..."รู้แล้วครับอาจารย์...สิ่งที่ผมจะทำในแต่ละวัน จะต้องเป็นสิ่งที่จะส่งผลให้ผมได้บรรลุเป้าหมายชีวิตของผมที่ได้ตั้งไว้ครับ จะสำเร็จหรือเปล่านั้น มันเป็นอีกเรื่องนึงนะครับอาจารย์...ผมคิดว่าเราต้องลงมือทำ มันจึงจะเกิดผลครับ..."

..."ครับ...อาจารย์มีแนวคิดที่จะนำเราไปสู่ความสำเร็จมาฝากพิจารณา..."

...3C...Clarity...Consistency...Continuity...

..."อาจารย์กำลังจะบอกว่า ถ้าผมนำแนวคิดนี้ไปประกอบกับสิ่งที่ผมจะทำในชีวิตของผม ความสำเร็จก็จะเกิดขึ้น ใช่มั๊ยครับ..?"

..."ครับ...ถ้าอย่างนั้น เรามาดูกันไปทีละ C ครับ..."

..."ครับ อาจารย์..." 😊😊

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๗

...ทบทวนกันอีกครั้งครับ...การกำหนดเป้าหมายชีวิตมี ๔ ขั้นตอน...
การค้นหา "ความปรารถนาของชีวิต"
การค้นหา "วิชาชีพ"
การค้นหา "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" และ...
การค้นหา "ภารกิจในการใช้ชีวิต"...

...ในการค้นหา "ภารกิจในการใช้ชีวิต" ให้เรานำเอาสิ่งที่เราได้พิจารณาแล้วว่า "โลกนี้ สังคมนี้ ต้องการอะไร" มาพิจารณาอย่างค่อยเป็นค่อยไปร่วมกับ "สิ่งที่เรารัก" เราก็จะได้ข้อสรุปออกมาครับ...

...และ เช่นเคยครับ ผู้เขียนขอยกตัวอย่างของผู้เขียนเองในการกำหนด "ภารกิจในการใช้ชีวิต"...ผู้เขียนเชื่อว่า "โลกนี้ สังคมนี้ ต้องการผู้ฟังที่ดี ต้องการคนมองโลกในแง่ดี ต้องการความสงบสุข ต้องการสันติภาพ ต้องการผู้นำทางความคิด"...ส่วนสิ่งที่ตัวเองรัก คือ "การเดินทางท่องเที่ยว รักการเขียนหนังสือ รักการอ่านหนังสือ ชอบขับรถ ชอบการสร้างคน สอนคน รักที่จะทำเรื่องเล็กๆ แต่มีพลัง..."

...เมื่อนำสองส่วนนี้มาพิจารณาแล้ว ผู้เขียนก็จะได้ "ภารกิจในการใช้ชีวิต" ว่า "การสื่อสารเรื่องราวต่างๆ ที่จะสร้างพลังชีวิตให้กับคนอื่น สร้างคนที่มีคุณภาพให้กับสังคม..."

...ในขั้นตอนต่อไป ก็คือการกำหนดเป้าหมายชีวิตของตัวเองครับ โดยแนวคิด Ikigai ปรัชญาหนึ่งในการใช้ชีวิตของคนญี่ปุ่น บอกไว้ว่า "สิ่งที่จะทำให้เราตื่นขึ้นมา และกระโดดออกจากเตียง ลุกขึ้นมาใช้ชีวิตอย่างเบิกบานใจ"...การกำหนดเป้าหมายชีวิตโดยปรัชญาแนวนี้ก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนครับ...ผู้เขียนเองก็ได้กำหนดเป้าหมายตามแนวคิดนี้ไว้ว่า "ผู้เขียนจะเป็นนักเล่าเรื่องเพื่อสร้างพลังชีวิต และสร้างทางเลือกในการพัฒนาตัวเอง และพัฒนาสังคม..."

...คงจะไม่ยากเท่าไหร่นะครับ ในการค้นหาตัวเอง และ กำหนดเป้าหมายชีวิตของตัวเอง...ขอเพียงให้เราใช้เวลากับตัวเอง พิจารณาอย่างค่อยเป็นค่อยไป...บางคนอาจจะใช้เวลาหลายวัน หลายสัปดาห์ หลายเดือนก็เป็นไปได้ นั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาครับ เพราะแต่ละคนก็ผ่านประสบการณ์มามากมาย แตกต่างกันไป...ค่อยๆ คิด ค่อยๆ พิจารณาครับ "ชีวิตเป็นของเราเอง ทำในสิ่งที่มีความสุข ไม่ทำให้ผู้อื่นทุกข์ เป็นประโยชน์ต่อสังคมตามแรงที่มี" ก็เอาล่ะครับ...

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๖

...ตอนที่ ๖ นี้ จะนำเราสู่การพิจารณา "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" ครับ...

...เริ่มจากการนำ "สิ่งที่เราทำแล้วเกิดรายได้" หรือพูดง่ายๆ คือ มีคนพร้อมที่จะจ่ายตังค์ให้เรานั่นเองครับ...นำมาพิจารณาคู่กับ "สิ่งที่โลก สิ่งที่สังคมนี้ต้องการ"...

...ตัวอย่างจากผู้เขียน (อย่าเพิ่งเบื่อกันนะครับ ยกตัวอย่างที่ตัวเองทำก็สะดวกดีครับ)..."สิ่งที่ทำแล้วเกิดรายได้" คือ การเป็นวิทยากร, การเป็นผู้อำนวยความสะดวกในกระบวนการเรียนรู้, การเป็นโค้ช, การเป็นที่ปรึกษาด้านการพัฒนาบุคลากรและองค์กร...ส่วน "สิ่งที่โลกนี้ สังคมนี้ต้องการ" ตามมุมมองของผู้เขียน เห็นว่า สังคมนี้ต้องการความสงบสุข ต้องการผู้ฟังที่ดี ต้องการคนมองโลกในแง่ดี ต้องการผู้นำทางความคิด...

...เมื่อพิจารณาจากสองส่วนนี้แล้ว ผู้เขียนก็จะได้ "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" ว่า "ความสามารถในการเป็นที่ปรึกษา และเป็นทรัพยากรบุคคลด้านการพัฒนาตัวเองและองค์กร"...

...มาถึงตอนนี้ เราก็จะได้ ๓ องค์ประกอบที่สำคัญสำหรับการกำหนดเป้าหมายชีวิตของเราแล้วครับ...เหลืออีกหนึ่งองค์ประกอบ สามารถติดตามได้ในตอนต่อไปครับ...

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>
ทวนคืนกันนิดนึงครับ ว่า "การกำหนดเป้าหมายชีวิตของเรา" มี ๔ ขั้นตอน ได้แก่...
การค้นหา "ความปรารถนาของชีวิต"
การค้นหา "วิชาชีพ"
การค้นหา "คุณค่างานของเราที่มีให้กับสังคมนี้ โลกใบนี้" และ...
การค้นหา "ภารกิจในการใช้ชีวิต"...

Ikigai...สูตรสำเร็จนั้นมีมากมาย แต่จะสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ตอนที่ ๕

...สวัสดีครับ...เรามาต่อกันในตอนที่ ๕ เรื่องสูตรสำเร็จครับ...

...ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว เราได้พูดคุยกันเรื่อง การค้นหา "ความปรารถนาของชีวิต"...วันนี้เราจะมาคุยกันต่อเรื่อง "วิชาชีพ" ครับ

...การค้นหา "วิชาชีพ" ของเรา เป็นการพิจารณาจาก "สิ่งที่เราถนัด" กับ "สิ่งที่ทำแล้วเกิดรายได้" ครับ...สององค์ประกอบนี้เป็นส่วนผสมของทักษะ ความชำนาญของเรา เข้ากับสิ่งที่ทำแล้วเกิดรายได้ครับ...หลายคนบอกว่า บางครั้งการทำสิ่งที่เกิดรายได้ กลับไม่ใช่สิ่งที่เราถนัดเสมอไปครับ...ในมุมมองตรงกันข้าม ถ้าเราคิดพิจารณาดูดีๆ ว่าเราสามารถนำสิ่งที่เราถนัดมาทำให้เกิดรายได้ นั่นถือว่าสุดยอดล่ะครับ ถนัดด้วย เกิดรายได้ด้วย...ดังนั้นในขั้นนี้ เราต้องค่อยๆ ดูตัวเอง อย่าหลอกตัวเอง โดยปกติ ทักษะที่เกิดขึ้นในงานก็จะเป็นสิ่งที่เราถนัดอยู่แล้ว เพราะความถนัดหรือทักษะนี่ ต้องอาศัยการฝึกฝน อาศัยการสะสมชั่วโมงบินมาทั้งนั้นครับ..."วิชาชีพ" เป็นสิ่งที่เราเรียนรู้มาจากโรงเรียน จากการทดลองปฏิบัติ ค่อยๆ สะสมมา ทั้งด้านการคิด มุมมอง ความเชื่อ และการลงมือปฏิบัติ...ถ้าเราพิจารณาดูดีๆ ค่อยๆ พิจารณา เราก็จะเห็นความสัมพันธ์กันอย่างแยบคายครับ...

...ขออนุญาตยกตัวอย่างจากผู้เขียนเอง ในการกำหนด "วิชาชีพ"...ผู้เขียน "ถนัด" ในเรื่องการฟังคน ฟังเพื่อเข้าใจ, ถนัดในเรื่องการดูบุคลิกภาพของคน และบอกได้ว่าบุคคลผู้นั้นมีลักษณะนิสัยอย่างไร, ผู้เขียนถนัดในเรื่องการออกแบบขบวนการเรียนรู้เพื่อให้คนได้ค้นหาศักยภาพของตัวเอง...ส่วน "สิ่งที่ทำแล้วเกิดรายได้หาเลี้ยงตัวเอง" ก็เป็นเรื่องการเป็นวิทยากร, การเป็นนักจัดกระบวนการเรียนรู้, การเป็นโค้ช, การเป็นที่ปรึกษาด้านการพัฒนาบุคลากรและองค์กร...

...เมื่อนำ "สิ่งที่ถนัด" มาพิจารณากับ "สิ่งที่ทำแล้วเกิดรายได้หาเลี้ยงตัวเอง" ผู้เขียนก็จะได้ "วิชาชีพ" คือ การเป็นวิทยากร, การเป็นโค้ช, การเป็นที่ปรึกษาด้านการพัฒนาบุคลากรและองค์กร ครับ...

...จากตัวอย่าง เราก็จะเห็นความสัมพันธ์ ซึ่ง "วิชาชีพ" ก็มาจาก "ความถนัด" ของเราเอง ไม่ทางตรงก็ทางอ้อมครับ...

...ในตอนต่อไป เราจะมาพิจารณาขั้นที่ ๓ เพื่อกำหนด "คุณค่าของงานที่เราทำ ที่มีต่อสังคม (Vocation)" ครับ...