ຄຳຖາມເອົາໄວ້ຊອກຫາ "ຄຸນຄ່າຂອງການໃຊ້ຊີວິດ"... “ຊີວິດ 4 ແຈ”.

...ໃນຊ່ວງສະພາບການໂຄວິດ-19 ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບເຮືອນ ຢູ່ກັບຄອບຄົວ ແລະ ຢູ່ກັບຕົວເອງຫຼາຍຂຶ້ນ...ຫຼາຍຄົນກໍ່ໄດ້ເຫັນອາລົມ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຕົວເອງໃນຫຼາຍໆ ຮູບແບບ...ນັບຕັ້ງແຕ່ມ່ວນທີ່ໄດ້ຢູ່ເຮືອນ ບໍ່ໄດ້ອອກໄປໄສ ໄດ້ເຮັດວຽກຢູ່ເຮືອນ ກໍ່ຄັກໄດ໋...ພໍຢູ່ດົນໆ ໄປ ກໍ່ເລີ່ມໝຸດໝັດ ອອກໄປໄສກໍ່ບໍ່ໄດ້...ອາລົມຄິດຮອດໝູ່ຄູ່ ເຄີຍດື່ມ ເຄີຍຕຳຈອກ...ອາລົມຄິດຮອດໝູ່ຄູ່ຢູ່ຫ້ອງການ...ອາລົມເຫງົາ ຍ້ອນໄດ້ພົບພໍ້ກັນແຕ່ທາງວີດິໂອ ທາງລາຍ ທາງວັອທແອັບ ບໍ່ຄືພົບພໍ້ຕົວເປັນໆ ໄດ໋...ອາລົມກັງວັນ ຄິດຍາກ ຖ້າກັບໄປໃຊ້ຊີວິດຄືເກົ່າ ຊີເປັນແນວໃດ...ຍ້ານຕິດເຊື້ອພະຍາດ...ຍ້ານຄົນອື່ນຖືເບົາໃນການປະຕິບັດຕົວໃຫ້ຫ່າງຈາກພະຍາດໂຄວິດ-19...ຍ້ານວ່າຕົວເອງຈະປັບຕົວບໍ່ໄດ້...ສາລະພັດອາລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນ...ບາງຄົນກໍ່ຫາບ່ອນລົງໄດ້ ບາງຄົນກໍ່ຍັງຄ້າງຄາໃຈ ບາງຄົນກໍ່ຫາຄຳຕອບໄດ້...ກໍ່ເປັນເລື່ອງທຳມະດາຂອງມະນຸດທີ່ຈະຕ້ອງພົບພໍ້ກັບອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານີ້...

...ມີອີກອາລົມໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນ ອາລົມແຫ່ງຄວາມສັບສົນ ວຸ່ນວາຍໃນຊີວິດຂອງຕົວເອງ ຈັກຈະໄປໃນທິດທາງໃດ...ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າສະພາວະການໂຄວິດ-19 ພຽງເຫດຜົນດຽວດອກ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເຮົາໄດ້ທົບທວນຕົວເອງ ມັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ ເມື່ອມີສິ່ງທີ່ມາກະທົບກັບຈິດໃຈຂອງເຮົາເປັນໄລຍະ...ການຕັ້ງຄຳຖາມເພື່ອທົບທວນຕົວເອງ ກໍ່ເປັນວິທີການນຶງ ທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາຮັບມືກັບຄວາມສັບສົນໃນການໃຊ້ຊີວິດຂອງເຮົາໄປໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມສົມດຸນໃນການໃຊ້ຊີວິດ ເຊີ່ງການໃຊ້ຊີວິດບໍ່ແມ່ນແຄ່ເລື່ອງເງີນເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄວາມຮັກເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄອບຄົວເລື່ອງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການເຮັດຕົວໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດເລື່ອງດຽວ ການໃຊ້ຊີວິດເປັນຫຼາຍໆ ເລື່ອງມາປະສົມປະສານກັນ ຈົນເກີດເປັນຄຸນຄ່າຂອງການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ ແລະ ເກີດປະໂຫຍດຕໍ່ສັງຄົມ...

“ອິຄິໄກ”...ກັບວົງສົນທະນາແລກປ່ຽນ...

...ມື້ນີ້ພໍໄດ້ມີເວລານັ່ງໆ ນອນໆ ພັກຜ່ອນ ອ່ານປື້ມ ຂຽນບົດຄວາມ ໂດຍສະເພາະແມ່ນອ່ານປື້ມນີ່ລ່ະ ຊື້ມາເກັບໄວ້ກໍຫຼາຍ ຕັ້ງໃຈສິອ່ານ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານເທືອ ຈັ໊ກແມ່ນຍາກຫຍັງແທ້ເດ...😅

...ໄດ້ເລີກງາມຢາມດີ ຫຍິບປື້ມຫົວນຶງຂຶ້ນມາອ່ານ ເປັນປື້ມທີ່ອ່ານຈົບໄປເທືອໜຶ່ງແລ້ວ ແຕ່ພໍຫຍິບຂຶ້ນມາ ກໍມີຄວາມຢາກອ່ານເກີດຂຶ້ນທັນທີ...ປື້ມຫົວນີ້ມີຊື່ວ່າ “ອິຄິໄກ”...

 

ບົດຮຽນການອອກແບບຂະບວນການຮຽນຮູ້

ການອອກແບບຂະບວນການຮຽນຮູ້ ກໍຄ້າຍຄືການອອກເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວ...
ອອກໄປຊອກຫາແຮງບັນດານໃຈ...

...ການອອກແບບຂະບວນການຮຽນຮູ້ ຖືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ນັກຈັດຂະບວນການຮຽນຮູ້ຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ ຍ້ອນວ່າ ຂະບວນການທີ່ດີ ຈະນຳໄປຫາຜົນລັບທີ່ດີ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບຜູ້ຮຽນຮູ້...

...ຂະບວນການຮຽນຮູ້ ແມ່ນເປັນຄ້າຍຄືເວທີກາງ ເປັນພື້ນທີ່ອິດສະຫຼະ ເປັນພື້ນທີ່ສາທາລະນະ ທີ່ຈະໃຫ້ທັ້ງຜູ້ຮຽນ ແລະ ຜູ້ສອນ ໄດ້ເກີດການແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ນຳກັນ...ດັງນັ້ນ ຈຶງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ພື້ນທີ່ນີ້ ໄດ້ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ເກີດການແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ...ມີການເຄົາລົບກັນແລະກັນ ໃຫ້ກຽດກັນ ສະໜັບສະໜຸນກັນ ແລະ ໂອບອຸ້ມເອົາອາລົມ ຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຄວາມປາດຖະໜາດີຕໍ່ກັນ ເຊິ່ງຈະສົ່ງຜົນໂດຍກົງກັບການຮຽນຮູ້ຂອງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມ...

ບົດຮຽນການເປັນຄູຝຶກ

...ການເປັນຄູຝຶກ ກໍບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກການເຮັດອາຊີບອື່ນໆ...ມີການຮຽນຮູ້ ມີການສະສົມປະສົບການ ມີການພັດທະນາອາຊີບຂອງຕົວເອງ ມີການເຕີບໃຫຍ່ທາງຈິດແລະວິນຍານ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂຂອງອາຊີບເຊັ່ນດຽວກັນ.

...ຈາກການປະກອບອາຊີບເປັນຄູຝຶກຂອງຜູ້ຂຽນ ກໍພໍຈະສະຫຼຸບເປັນບົດຮຽນ ເພື່ອເປັນແນວທາງໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ສົນໃຈໃນການພັດທະນາຕົວເອງໃນສາຍທາງອາຊີບນີ້...

...1. ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄວາມມັກຂອງຕົວເອງ ມີຄວາມຢາກເປັນຄູຝຶກເປັນຕົ້ນທຶນ...

ຍິນດີຕ້ອນຮັບນັກຂຽນບລ໊ອກນ້ອງໃໝ່ໄຟແຮງ...ທ້າວສອນສະຫວັນ ວົງຈັນທະບານ...😊

ການປັບຕົວໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

ນັກຂຽນ ສອນສະຫວັນ ວົງຈັນທະບານ

...ໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ຍຸກ 4.0 ຍຸກເເຫ່ງຄວາມທັນສະໄຫມ ຍຸກເເຫ່ງຄວາມກ້າວຫນ້າທາງເທັກໂນໂລຍີ ຍຸກເເຫ່ງການເເຂ່ງຂັນທາງດ້ານການເມືອງ, ​ເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ​ການເເຂ່ງຂັນເພື່ອອຳນາດ ເເລະ ຫລາຍໆ ຢ່າງໄດ້ປ່ຽນໄປກວ່າເເຕ່ກ່ອນ...

...ເເຕ່ກ່ອນການໄປມາຫາສູ່ກັນ ການຕິດຕໍ່ພົວພັນກໍ່ບໍ່ສະດວກສະບາຍ ເເຕ່ບໍ່ເເລ້ວສຳລັບຍຸກນີ້ ຍຸກເເຫ່ງໂລກທັງໃບຢູ່ພຽງປາຍນີ້ວມືຂອງເຮົາ ເເລ້ວເຈົ້າເຄີຍຖາມຕົວເອງບໍວ່າກວ່າຈະມາຮອດຈຸດນີ້ເຈົ້າເຄີຍປັບຕົວຫຍັງເເຕ່ເພື່ອໃຊ້ຊີວິດໃນຍຸກນີ້ ຈາກທີ່ບໍ່ມີໂທລະສັບໃຊ້ ຈາກທີ່ເຄີຍເບີ່ງເເຕ່ໂທລະພາບຂາວດຳ ຈາກທີ່ເຄີຍເຮັດໄຮ່ເຮັດສ່ວນເພື່ອລ້ຽງຊີບໄປວັນໆ ເເລ້ວຫັນປູກເພື່ອເປັນສິນຄ້າ ຈາກທີ່ເຄີຍຢູ່ເຮືອນລ້າໆ ເກືອເປັດເກືອໄກ່ເເລ້ວມາເປັນພະນັກງານໃຊ້ຄອມ ເເລະອີກຫລາຍໆ ຢ່າງທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວມາ...

...ຮອດມື້ສັນວັນດີ ວັນສຸດທ້າຍຂອງປີ ແລະ ວັນໃໝ່ຂອງປີ 2019 ກຳລັງຊີມາຮອດໃນເວລາອີກບໍ່ຈັກຊົ່ວໂມງຂ້າງໜ້ານີ້...

...ປີໃໝ່ອາດຈະເປັນມື້ດີໆ ຂອງຫຼາຍຄົນ ທີ່ຈະໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນຊີວິດໃໝ່ອີກເທືອໜຶ່ງ...

...ບາງຄົນຜ່ານມາຫຼາຍປີ ກໍໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນໃໝ່ທຸກປີ ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ສຶກສົດໃໝ່ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ...

ເລື່ອງທຳມະດາ ແຕ່ນ່າຈົດຈຳ...

...ມື້ນີ້ເປັນມື້ດີອີກມື້ໜຶ່ງ 8 ພະຈິກ 2018 ຜູ້ຂຽນໄດ້ມີເວລານັ່ງຂຽນບົດຄວາມສັ້ນໆ ໄວ້ອ່ານ ແລະ ເຕືອນຄວາມຈຳຂອງຕົວເອງ ວ່າ ຄັ້ງໜຶ່ງເຮົາໄດ້ຄິດແນວໃດແດ່ໃນມື້ນັ້ນ...

...ຈາກມື້ທີ່ເກີດມາ ນັບມາຮອດມື້ນີ້ ຜູ້ຂຽນມີຊີວິດຄິດໄລ່ເປັນປີ ກໍຄົບ 47 ປີເຕັມ...ຖ້າໄລ່ເປັນວັນ ກໍແມ່ນ 17,167 ວັນ...ຄິດໄລ່ເປັນຊົ່ວໂມງ ກໍໄດ້ 412,008 ຊົ່ວໂມງ...ຄິດໄລ່ເປັນນາທີ ກໍໄດ້ 24,720,480 ນາທີ...ແລະ ຄິດໄລ່ເປັນວິນາທີ ກໍໄດ້ 1,483,228,800 ວິນາທີ...ຕົວເລກທີ່ເຫັນ ກໍເປັນບ່ອນອິງໄດ້ວ່າ ຜູ້ຂຽນໄດ້ໃຊ້ເວລາຫາຍໃຈ ມາດົນພໍສົມຄວນ...

...ຜູ້ຂຽນໄດ້ເຄີຍເວົ້າມາສະເໝີວ່າ ສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ສຸດໃນຊີວິດຄົນເຮົາ ແມ່ນການຫາຍໃຈ...ຜູ້ໃດສາມາດດູແລການຫາຍໃຈຂອງຕົວເອງໄດ້ ໃຫ້ເປັນປົກກະຕິ ຫາຍໃຈໃຫ້ເລິກໆ ຫາຍໃຈໃຫ້ໄດ້ເຕັມປອດ ນີ້ແມ່ນການຮັກຕົວເອງ ແລະ ດູແລຕົວເອງຢ່າງທີ່ສຸດແລ້ວ...

Life style ແປວ່າຫຍັງ...ຊ່ວຍຂ້ອຍແປແດ່...

...ມີຄົນຖາມຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໄລຟສະຕາຍ (Life style) ຂອງອາຈານເປັນແນວໃດ...ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້ຈະຕອບວ່າແນວໃດ...ຜູ້ຖາມກໍເລີຍອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງວ່າ ໄລຟສະຕາຍ ແມ່ນ ການກິນ ການຢູ່ ຂອງອາຈານເອງຫັ້ນເດ ຢູ່ແບບໃດ ກິນແບບໃດ...ຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີຍຕອບວ່າ ຢູ່ແບບເຈົ້າ ກິນກະກິນແບບດຽວກັນກັບເຈົ້າຫັ້ນລ່ະ...ຢາມຢາກກິນ ກໍກິນ ຢາມຢາກນອນ ກໍນອນ...ສະຫຼຸບວ່າ ຈະໄດ້ຄຳຕອບແນວໃດນໍ້ບາດເນ່ຍ...

...ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ຄຳໃນພາສາລາວວ່າ ຮູບແບບການໃຊ້ຊີວິດ ກໍແລ້ວກັນ ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດອະທິບາຍກັບຄົນອື່ນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ...

...ໃຊ້ຊີວິດແບບງ່າຍໆ  ສະບາຍ ສະບາຍ ເປັນຄຳທີ່ອະທິບາຍສະພາບຂອງຕົວເອງໄດ້ດີທີ່ສຸດ...

ສີ່ສະຫາຍໄຂບັນຫາຄວາມທຸກ...ໃຊ້ຊີວິດແບບມີຄວາມສຸກ ເຮັດໄດ້ແນວໃດ...?

By Techin2018

🌞...ແສງແດດຮັບອະລຸນອັນອ່ອນລະມຸນຂອງເຊົ້າວັນໜຶ່ງ ສ່ອງຜ່ານຕົ້ນໄມ້ທີ່ຍືນລຽງກັນຢ່າງບໍ່ເປັນລະບຽບ ເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນເສັ້ນແສງທະລຸຜ່ານອອກມາເປັນເສັ້ນສາຍ ກະທົບພື້ນຫຍ້າ ເປັນຈຸດສີຂາວ ສະຫຼັບກັບສີຂຽວໄປທົ່ວພື້ນທີ່ ເບິ່ງແລ້ວສະບາຍຕາ...🌳🌴🌲

...ສີ່ສະຫາຍ ຜູ້ທີ່ໃຊ້ຊີວິດມາເທິ່ງໂລກໃບນີ້ເກືອບຄ່ອນຊີວິດ ຖ້ານັບອາຍຸຂອງທັ້ງສີ່ສະຫາຍລວມກັນເປັນປີ ກໍບໍ່ຕ່ຳກວ່າສາມຮ້ອຍປີ ແຕ່ຖ້ານັບເປັນປະສົບການແລ້ວ ຄົງຕີຄ່າຫາລາຄາໄດ້ຍາກເຫຼືອຫຼາຍ...ທັ້ງສີ່ສະຫາຍກໍລົມກັນເປັນປົກກະຕິໃນທຸກເຊົ້າ ບໍ່ວ່າຝົນຊີຕົກ ແດດຊີອອກ...ເລື່ອງທີ່ສົນທະນາກໍເປັນເລື່ອງທົ່ວໄປ ເລື່ອງຊີວິດ ເລື່ອງການເມືອງ ເລື່ອງເສດຖະກິດ ເລື່ອງລູກເລື່ອງຫຼານ...😊😌😇😃

ไกลแค่ไหน ก็อยู่แค่เท้าเรา...

ต้องมีเป้าหมาย...“เป้าหมายมีไว้พุ่งชน” คำที่คุ้นเคยจากโฆษณาชิ้นหนึ่ง ที่ทำให้เรารู้สึกคึกคักเมื่อได้ยิน อีกทั้งดนตรีประกอบ ทั้งภาพที่ปรากฏ ยิ่งทำให้เรา “อิน” กับคำๆ นั้น... ผมก็เคยถามตัวเองอยู่บ่อยๆ เหมือนกันว่า “เป้าหมาย” ของเราคืออะไร เป้าหมายของชีวิตที่ส่งผลต่อการดำเนินชีวิตของเราเอง...

...เมื่อก่อน สมัยที่พลังทางความคิดยังไม่มากเท่าปัจจุบัน (ปัจจุบันก็มีเท่าที่มีนี่ล่ะครับ...) ได้ยินคำว่า ตั้งเป้าหมายชีวิต ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไกลตัวจัง... ตอนเรียนประถม มองเห็นรุ่นพี่ที่เรียนมัธยม อยากเรียนบ้าง แต่ทำงัยได้ มันก็เป็นไปตามขั้นตอน อีกตั้งหลายปี เริ่มจินตนาการไปว่าถ้าตัวเองเรียนมัธยมจะเป็นอย่างไร เห็นภาพตัวเองแต่เครื่องแบบนักเรียนมัธยม เออ ดูดี ในจินตนาการ... พอเรียนมัธยม ก็เริ่มมองไปดูรุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัย อยากๆๆ เราต้องทำให้ได้ ก็เริ่มจินตนาการอีกแล้วครับ อยากเป็นนู่นเป็นนี่ เราต้องเรียนคณะอะไรนะ? จินตนาการไปอีกล่ะครับ เออ... เห็นตัวเองเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ดูดีอีกแล้วครับ... พอเรียนมหาวิทยาลัย ก็เริ่มจินตนาการอยากทำงานตามคณะที่ตัวเองเรียนมา ต้องเป็นนู่น เป็นนี่ให้ได้... เมื่อทำงาน ก็เริ่มมองเห็นบุคคลตัวอย่างที่โดดเด่น บอกตัวเองอีกว่า เราต้องเป็นแบบนั้นให้ได้...

3 ສິ່ງທີ່ທ່ານຈະໄດ້ຈາກສວນປັນຮັກ...

😍 ...ປັນຮັກ...ຮັກຫຼາຍແທ້ບໍ້...ຫຼາຍຈົນໄດ້ປັນໃຫ້ກັນນໍ້...

...ວັນນີ້ຜູ້ຂຽນແລະທີມງານຄຸນນະພາບ 😉 ໄດ້ມີໂອກາດໄປຍ່ຽມຢາມ "ສວນປັນຮັກ" ທີ່ເມືອງສັງທອງ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ...ຫຼັງຈາກທີ່ຜູ້ຂຽນໄດ້ສັນຍາກັບເຈົ້າຂອງສະຖານທີ່ວ່າຈະຫາໂອກາດໄປຍ່ຽມຢາມ ກໍນັບເວລາໄດ້ເປັນປີພູ່ນລະ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ເຮັດຕາມສັນຍາທີ່ບອກໄວ້...

...ການເດີນທາງໄປ "ສວນປັນຮັກ" ບໍ່ຫຍຸ້ງຍາກ ຖ້າທ່ານອອກຈາກນະຄອນຫຼວງ ທ່ານກໍມຸ່ງໜ້າໄປທາງເມືອງສັງທອງໄດ້ເລີຍ ໄປເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດບ້ານຫິນລາດ ທ່ານກໍລ້ຽວຂວາຂ້າງວັດບ້ານຫິນລາດ ແລະ ໄປຕາມທາງເລື້ອຍໆ ປະມານຫຼັກໜຶ່ງ ກໍຈະຮອດເປົ້າໝາຍ "ສວນປັນຮັກ"...

..."ສວນປັນຮັກ" ຕິດກັບຕີນພູ...ອາກາດດີຫຼາຍ...ວັນທີ່ໄປນັ້ນເປັນຊ່ວງໜ້າຮ້ອນ ແຕ່ກໍມີລົມເລື້ອຍໆ...ຖ້າເປັນໜ້າໜາວ ຄົງຈະອາກາດດີຫຼາຍ ເໝາະກັບການກາງເຕັ້ນ ນອນຮັບລົມໜາວ...

...ພື້ນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພືດພັນຕ່າງໆ ປູກທຸກຢ່າງທີ່ກິນ ກິນທຸກຢ່າງທີ່ປູກ ລ້ຽງເປັດ ໄກ່ ໝູ ສາມາດເປັນບ່ອນໃຫ້ສຶກສາດູງານໄດ້ ຮັບຮອງວ່າບໍ່ຜິດຫວັງ...

ບໍລິເວນດ້ານໜ້າທາງເຂົ້າ ຈະເຫັນອາຄານຫຼັງໜຶ່ງທີ່ໂດດເດັ່ນ ນັ່ນແມ່ນບ້ານທີ່ເຮັດຈາກດິນ ໂດຍຝີມືເຈົ້າຂອງສວນ ຖ້າທ່ານສົນໃຈ ເຈົ້າຂອງສວນເພິ່ນກໍຍິນດີໃຫ້ຄວາມຮູ້...

...ກ່ອນການຍ່າງເລາະເບິ່ງສວນ ເຮົາກໍຖ່າຍຮູບກັນກ່ອນ ເພື່ອຍືນຍັນວ່າມາຮອດ "ສວນປັນຮັກ" ແທ້...

...ທີມງານເທືອນີ້ ປະກອບດ້ວຍ ຜູ້ໃຫຍ່ໃຈດີ ແມ່ສຸພອນ, ນ້ອງນາງສົມພອນ, ນ້ອງລອລ່າກັບລູກຊາຍ, ແລະ ນ້ອງແນະ...ເບິ່ງຈາກຮູບກໍຈະເຫັນວ່າ ມີຄວາມສຸກກັນຫຼາຍ 😄

..."ສວນປັນຮັກ" ມີແນວຄິດທີ່ເລິກເຊີ້ງ ຈາກທີ່ໄດ້ລົມກັບເຈົ້າຂອງສວນ...ເພິ່ນບອກວ່າ ມາສວນແລ້ວ ຈະໄດ້ 3 ຮັກ...ຮັກທີ່ໜຶ່ງ ແມ່ນຮັກສະພາບແວດລ້ອມ ຮັກໂລກ ຍ້ອນວ່າຢູ່ສວນນີ້ ບໍ່ໃຊ້ສານເຄມີ ເນັ້ນກະສິກຳທຳມະຊາດ ເນັ້ນການຈັດລະບົບນິເວດແບບທຳມະຊາດ ໃຫ້ທຳມະຊາດຈັດການຕົວເອງ ຕົວຢ່າງ ເມື່ອມີແມງໄມ້ຫຼາຍ ມັນກໍກັດຕົ້ນໄມ້ ໃນຂະນະດຽວກັນ ໄກ່ທີ່ລ້ຽງໄວ້ກໍມາຈິກກິນແມງໄມ້ນັ້ນ...

...ຮັກທີ່ສອງ ແມ່ນຮັກສຸຂະພາບ ພືດຜັກຕ່າງໆ ຢູ່ນີ້ ໃຫ້ໝັ້ນໃຈໄດ້ເລີຍວ່າ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສານເຄມີ ກິນໄດ້ຢ່າງສະບາຍໃຈ ຜູ້ຂຽນເອງກໍໄດ້ຮັບອານຶສົງຈາກຄວາມໃຈດີຂອງເຈົ້າຂອງສວນຢູ່ເລື້ອຍໆ...

...ຮັກທີ່ສາມ ແມ່ນຮັກເພື່ອນມະນຸດ ການແບ່ງປັນບົດຮຽນ ປະສົບການ ເພື່ອເປັນແນວທາງໃນການໃຊ້ຊີວິດ ການເປີດມຸມມອງໃຫ້ກວ້າງ ເຮັດໃຫ້ຄົນມີທາງເລືອກຫຼາກຫຼາຍຂຶ້ນ ໃນການຕັດສິນໃຈເຮັດເລື່ອງໃດເລື່ອງໜຶ່ງ...ໃນບ້ານດິນນີ້ ເປັນບ່ອນທີ່ທີມງານເຮົາໄດ້ນັ່ງລົມກັນ ແລກປ່ຽນປະສົບການນຳກັນກ່ອນທີ່ເຮົາຈະເດີນທາງກັບນະຄອນຫຼວງໃນວັນນັ້ນເລີຍ ເລື່ອງເລົ່າຈາກປະສົບການເຈົ້າຂອງສວນ ປະສົບການຂອງຜູ້ໄປຍ່ຽມຢາມ ໄຫຼອອກມາຄືນ້ຳຕົກກະບໍ່ປານ 😲 ຢ່າງໜ້ອຍກໍເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຫັນມຸມມອງທີ່ແຕກຕ່າງ ອັນໃດເອົາໄປໝຸນໃຊ້ໄດ້ກໍເອົາໄປ ນັ້ນລ່ະ ແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງການແລກປ່ຽນຮຽນຮູ້ນຳກັນ...

...ພື້ນທີ່ບ່ອນນີ້ ໃຫ້ບໍລິການດ້ານສະຖານທີ່ສຳລັບກອງປະຊຸມ ແບບສະບາຍໆ ນັ່ງລົມກັນ ແຕ່ງກິນກັນເອງ ບັນຍາກາດດີຫຼາຍ ງຽບ ສະຫງົບ...

...ປັນຮັກ ບໍ່ແມ່ນແຄ່ສວນຈະປັນໃຫ້ເຮົາ ແຕ່ພໍຄິດເບິ່ງຄັກໆ ແລ້ວ ຕົວເຮົາເອງຕ່າງຫາກ ທີ່ຈະເປັນຜູ້ປັນ...ປັນໃຫ້ກັບຕົວເອງ ປັນໃຫ້ກັບທຳມະຊາດ ແລະ ປັນໃຫ້ກັບເພື່ອນຮ່ວມໂລກ...

...ສຸດທ້າຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທ້າຍສຸດ ຂໍຂອບໃຈເຈົ້າຂອງສວນໃຈດີ ເອື້ອຍບຸດສະດີ ທີ່ໄດ້ເປີດພື້ນທີ່ຮຽນຮູ້ ທີ່ບໍ່ແມ່ນແຄ່ເລື່ອງເຕັກນິກວິຊາການ ແຕ່ເປັນພື້ນທີ່ຊີວິດ ສຳລັບຜູ້ທີ່ສົນໃຈແລກປ່ຽນ ຮຽນຮູ້ມຸມມອງໃໝ່ໆ...ວັນດຽວຄົງຈະບໍ່ພໍກັບການຮຽນຮູ້ ຍ້ອນຄົນເຮົາຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ ດັງນັ້ນ ຄົງຈະມີໂອກາດໄດ້ໄປຍ່ຽມຢາມອີກເມື່ອມີເງື່ອນໄຂ...

...ຜູ້ໃດສົນໃຈຂໍ້ມູນ "ສວນປັນຮັກ" ສາມາດຕິດຕໍ່ຜູ້ຂຽນທາງອີເມວເດີ້...ຂອບໃຈ 🙏

พัทลุง...ยังไม่หายคิดถึงเลย...

...วันที่สามของทริปล่องใต้...พัทลุงคือเป้าหมายครับ งานนี้ต้องขอบคุณนายช่างสาโรจน์ และครอบครัวที่น่ารัก น้องแกะ ลูกเอส และโยเกิร์ต ที่ให้การต้อนรับและดูแลจนเราไม่อยากกลับบ้านกันเลยครับ...

...หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าที่โรงแรม เราก็ออกเดินทางไปที่จังหวัดพัทลุง ซึ่งห่างจากสงขลาประมาณ 120 กิโลเมตร เราใช้เวลานั่งรถกันสองชั่วโมงกว่าๆ แวะปั๊มท์ แวะร้านกาแฟไปเรื่อย สบายๆ ไม่เร่งรีบอะไรมาก...เป้าหมายแรกที่เราจะไปคือบ้านนายช่างสาโรจน์ ซึ่งผมไม่ได้มาร่วมสิบปีแล้วครับ...ตื่นเต้น ตื่นเต้น 😊

...คุณตา คุณยายพบกัน ก็ต้องมีการถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อย...ในความรู้สึกของผู้เขียน เมื่อเห็นผู้สูงวัยอยู่ด้วยกัน รู้สึกดีมากครับ เป็นอารมณ์แบบดีใจ สุขใจที่ยังเห็นท่านสุขภาพแข็งแรง (ตามอัตภาพ) สุขภาพจิตดี...ผู้เขียนจะบอกลูกหลานเสมอว่า คุณตา คุณยายอายุยืนนี่ดีแล้ว ท่านอยู่เพื่อให้ลูกหลานได้ทำดีกับท่าน ได้ดูแล ได้ตอบแทนบุญคุณท่าน บุญที่เห็นตัวตน เห็นผลแบบไม่ต้องรอชาติหน้าหรือชาติไหน ให้รีบทำเลยในขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ทำแล้วสุขใจทันทีครับ ขอบอก...

เครดิตภาพ: โยเกิร์ต

...ถึงคิวลูกๆ หลานๆ ถ่ายรูปกันบ้างแล้วครับ...มิตรภาพที่ดี ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่เกิดจากความตั้งใจที่จะดูแล และ หล่อเลี้ยงให้เติบใหญ่ งดงามครับ...เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เราได้พบกับความสวยงามของคำว่ามิตรภาพ อย่าใจร้อน อย่าคาดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นครับ...

...ที่จังหวัดพัทลุงมีที่เที่ยวหลายที่ครับ ทั้งธรรมชาติ ทั้งวัดวาอาราม...ผู้เขียนยังจำได้ว่าครั้งแรกที่มาพัทลุงในปี 2540 สมัยที่แรงยังดี ผู้เขียนกับเพื่อนได้วิ่งขึ้นเขาอกทะลุ ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของพัทลุง ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สมัยนั้นบันไดยังไม่เสร็จครับ แต่ปัจจุบันสบายแล้ว เพราะมีบันไดขึ้นไปถึงยอด...ทริปนี้ ก็เปลี่ยนแนวครับ เน้นเดินชม ก็เลยพาคุณตา คุณยาย ไปช๊อปปิ้ง ที่สวนไผ่ขวัญใจ...

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

...สินค้าที่นี่เน้นที่อาหารการกิน และ ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นครับ หลากหลายมาก เดินซื้อ เดินกิน แวะร้านโน้น แวะร้านนี้ ซื้ออย่างละนิด อย่างละหน่อย ก็อิ่มแล้วครับ...อิ่มแล้ว ก็มีที่นั่งพักผ่อน มีการแสดงดนตรี การร่ายรำพื้นบ้านให้ชมด้วยนะครับ ถือว่าสบายท้อง สบายหู สบายตา...

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

เครดิตภาพ: นายช่างสาโรจน์

...เสร็จจากการเดินช๊อปปิ้ง เราก็ไปต่อกันที่ทะเลน้อยครับ รับประทานอาหารเที่ยงกันที่นั่น และ เช่นเคย เจ้าภาพ นายช่างสาโรจน์...ขอบคุณครับ 🙏

ขอบคุณเจ้าภาพมื้อเที่ยงอีกครั้งหนึ่งครับ...ขอบคุณนายช่างสาโรจน์...

...เมื่ออิ่ม ก็เริ่มหามุมถ่ายรูปเป็นที่ระลึกครับ....

รูปที่ 1

รูปที่ 2

รูปที่ 1 และ รูปที่ 2 ต่างกันตรงไหนครับ....?

เรียงตามลำดับความหล่อ...หล่อพ่อ หล่อลูก...😍

...แวะไปดูควายน้ำกันครับ ที่บริเวณทะเลน้อย...

สาวๆ กับป้ายบอกทางที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย...

...ปิดท้ายวันที่ "นาโปแก" นา หมายถึงท้องนา...โปแก หมายถึง พ่อแก่ พ่อของแม่ หรือ ตาครับ ถ้าออกเสียงสำเนียงคนพัทลุง หรือคนใต้ จะออกเสียงว่า โปแก ครับ...ที่นี่มีการสาธิตการทำนา ปลูกข้าว มีร้านค้าขายสินค้าพื้นเมือง ถือว่าเป็นจุดขายของพัทลุงอีกที่นึงครับ...

...เวลาแห่งความสุข เดินเร็วมาก...เราใช้เวลาหนึ่งวันในการท่องเที่ยวที่พัทลุง ถ้ามีเวลาซักสามวัน คงจะได้ไปหลายที่ ได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย ...

..."ยังไม่หายคิดถึงเลย กลับซะแล้ว...😢"...เป็นคำพูดของเพื่อนที่มาส่งผู้เขียนและคุณตาคุณยายที่สนามบินหาดใหญ่ในวันรุ่งขึ้น...เอาไว้โอกาสหน้า เราจะกลับมาอีกครับ...😊

...

...

...

...คุณตา คุณยาย เดินทางกลับถึงภูมิลำเนาโดยสวัสดิภาพ 😍...

เคล็ดไม่ลับ 3 เรื่องที่จะทำให้การเที่ยวกับผู้สูงวัยคุ้มค่าสุดๆ

...ต่อจากตอนที่แล้วครับ ทริปล่องใต้กับคณะคุณตา คุณยาย...ทีแรกตั้งใจจะใช้ชื่อคณะนี้ว่าทริปหอยทาก เพราะต้องค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ แต่ผู้เขียนต้องเปลี่ยนใจ เพราะประเมินดูแล้วยังไปได้เร็ว ไปได้คล่อง แม้อายุจะเข้าแปดสิบกันแล้ว...

...มีเคล็ดไม่ลับในการเที่ยวกับผู้สูงวัยมาฝากกันครับ อยู่ตอนท้ายๆ เรื่่อง...และ เพื่อให้เห็นบรรยากาศการท่องเที่ยวก่อนก็ลงรูปให้ดูล่ะกันครับ...แต่ถ้ารีบ ก็เลื่อนไปดูตอนท้ายก่อนก็ได้นะครับ 😁

...วันแรกเราเที่ยวกันที่หาดใหญ่กันครับ (ติดตามได้จากตอนที่แล้ว)...วันที่สองเที่ยวกันที่สงขลา ส่วนวันที่สามเที่ยวกันที่พัทลุงครับ...

เริ่มต้นด้วยอาหารเช้าขึ้นชื่อของสงขลา "ข้าวสตู" แถวย่านเมืองเก่าสงขลาครับ...

เช้าๆ ต้องหนักหน่อยครับ จะได้มีแรง...

ไหว้พระที่วัดพะโคะ อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา

แหลมสนอ่อน สวนสองทะเล...ส่วนหัวพญานาค...

สะดือพญานาค อยู่ระหว่างแหลมสนอ่อน กับหาดสมิหลา...

และหางพญานาค จะอยู่ที่หาดชลาทัศน์...

เมืองสงขลาครับ...มองจากยอดเขาตังกวน...

อีกมุมองเมืองสงขลา จากยอดเขาตังกวน...

คุณตายืนดูเกาะหนูเกาะแมวจากยอดเขาตังกวน...

ปิดท้ายของวันที่สองที่หาดสมิหลาครับ...

เดินมากขนาดที่ถุงเท้าลงไปกองที่ตาตุ่ม 😁

รับลมทะเล...สดชื่น หายเมื่อยกันเลยละครับ...

ปิดท้ายวันด้วยอาหารเย็นที่ริมหาดสมิหลา...

อร่อยจนลืมคลอเลสเตอรอลกันไปเลย...

...ทริปวันที่สองนี้ นำทีมโดยผู้กองอรุณ และครอบครัวที่น่ารัก...ทำหน้าที่ดูแลไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำงานด้านการท่องเที่ยวเลย ฮ่าๆๆๆ...ขอบคุณจากใจ 🙏

...ทริปนี้ไม่ใช่ทริปแรกที่ผู้เขียนได้พาทีมผู้สูงวัยเดินสายครับ ไปมาหลายรอบแล้ว และได้บทเรียนหลายเรื่อง พอที่จะสรุปเคล็ดไม่ลับในการพาผู้สูงวัยเที่ยวครับ หลายคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องวุ่นวาย ยุ่งยาก แต่เชื่อเถอะ ถ้าคุณได้ลองดูซักครั้ง คุณอาจจะได้ค้นพบสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของคุณก็เป็นไปได้ ใครจะไปรู้...เคล็ดไม่ลับ 3 เรื่องที่จะทำให้การท่องเที่ยวกับผู้สูงวัยคุ้มค่าสุดๆ...

...เคล็ดไม่ลับที่ 1 ต้องมีการวางแผน กำหนดสไตล์การเที่ยวครับ จะเที่ยวแบบไหน...ไปไหว้พระ เที่ยวชมสถานที่สำคัญ นอนรับอากาศบริสุทธิ์...ไปกันกี่วัน พักที่ไหน ใกล้ที่เที่ยว ที่กิน ที่ช๊อป (คุณยายชอบจับจ่าย)...การเดินทางเพื่อไม่ให้ลูกทีมต้องเหนื่อยมาก ต้องแวะพักบ่อยๆ ครับ ยืดเส้นยืดสาย...ผู้เขียนให้ความสำคัญกับขั้นตอนนี้มาก เพื่อให้เกิดความสะดวกและสบายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ...บางทริปผู้เขียนต้องไปสำรวจเส้นทาง ที่พัก อาหารการกินก่อน เพื่ออำนวยความสะดวกลูกทัวร์ครับ...

...เคล็ดไม่ลับที่ 2 เตรียมความพร้อมลูกทัวร์...ลูกทัวร์จะตื่นเต้นเป็นพิเศษ หากทริปนั้น ไปสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อน เราต้องให้ข้อมูลกับลูกทัวร์ของเราให้มากที่สุด นับตั้งแต่สไตล์การเที่ยวครับ จะพักที่ไหน อาหารการกิน การแต่งกาย...มีทริปนึง เราไปกันที่อุทยานแห่งชาติภูสวนทราย อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย ตอนนั้นไปช่วงหน้าหนาว เราก็หอบผ้าห่มไปด้วยเกือบเต็มคันรถ เพราะได้ข่าวว่าหนาวจัด แต่พอเอาจริงๆ ได้ใช้แค่วันเดียว นอกนั้นร้อนมั่กๆ แต่ต้องเตรียมครับ...นอกจากนั้น วิธีการเดินทางก็ต้องแจ้งด้วย ไปรถยนต์ รถไฟ เครื่องบิน ท่านๆ ก็จะได้เตรียมหมอนรองคอบ้าง ผ้าพันคอบ้าง เสื้อแขนยาวบ้าง หมวกบ้าง กันหนาว กันร้อนว่างั้นเถอะ...

...เคล็ดไม่ลับเรื่องที่ 3 เปิดใจเรียนรู้ และ ยืดหยุ่น...เชื่อมั๊ยครับว่า ผู้เขียนได้รู้จักพ่อแม่มากขึ้น ก็ตอนพาท่านไปเที่ยวนี่ล่ะครับ บางเรื่องท่านไม่เคยเล่าให้เราฟังหรอกครับ มันเยอะมาก ท่านผ่านมาเยอะ พอเราพาท่านไปที่นั่นที่นี่ ท่านก็เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง ตรงนี้เคยมานะ สมัยเป็นหนุ่ม ตรงนั้นมีคนรู้จักนะ สารพัดเรื่องเลยล่ะครับ...ผู้เขียนเองก็ได้โอกาสแบบนี้ล่ะครับ ที่จะเรียนรู้ ผ่านการเล่าเรื่องของท่าน ได้เข้าใจมุมมอง วิธีคิดของท่าน บางเรื่องก็ "อ๋อ" บางเรื่องก็ "เอ๊ะ"...นอกจากนั้นแล้ว การเที่ยวกับผู้สูงอายุนี่ เราจะต้องมีความพร้อมกับการปรับเปลี่ยนแผนได้ครับ พูดง่ายๆ คือต้องยืดหยุ่นครับ เดี๋ยวมีตัดรายการนั้น เพิ่มรายการนี้ ตามสภาพครับ ไม่ว่าจะเป็นความเมื่อยล้าจากการเที่ยว การไม่สบายฉุกเฉิน...อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับ...

...เที่ยวให้สนุกนะครับ...และ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะครับ เหลือเที่ยวจังหวัดพัทลุงอีกหนึ่งที่ครับ...

3 สิ่งที่คุณได้รับจากการพาพ่อแม่เที่ยว...

...ทริปนี้เป็นทริปล่องใต้ครับ เป็นทริปที่มีจุดประสงค์หลากหลาย นับตั้งแต่คุณตาอยากขึ้นเครื่องบินซักครั้งในชีวิต ทั้งๆ ที่ลูกๆ จะจัดให้มาหลายครั้ง แต่ท่านไม่ยอมขึ้นซักที ด้วยเหตุผลส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกลูกๆ ได้ (ฮ่าๆๆๆ)...จุดประสงค์ของผู้เขียนที่ตั้งใจจะพาท่านพ่อ ท่านแม่ ไปเที่ยวอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง ไม่ว่าจะเป็นต่างประเทศแถวๆ บ้านเรานี่ล่ะครับ หรือในประเทศ ซึ่งมีที่เที่ยวหลายที่ที่น่าสนใจ...อีกเรื่องก็เป็นของผู้เขียนอีกล่ะครับ อยากไปเยี่ยมน้องชาย และเพื่อนที่ใต้ ซึ่งไม่ได้พบกันมานานกว่าสิบปี...ครับ เมื่อรวมๆ ไปแล้ว เราก็สรุปได้ว่า เป้าหมายคือหาดใหญ่, สงขลา และพัทลุงครับ...

ทีมงานคุณตา คุณยาย ณ สนามบินขอนแก่น...

...สมาชิกก๊วนนี้มีทั้งหมด 5 คนครับ รวมผู้เขียนไปด้วย นับอายุรวมกันก็จะได้ประมาณสามร้อยกว่าปี ถือว่าเป็นคุณค่าที่กว่าจะได้มาไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยครับ...ทริปนี้เดินทางด้วยเครื่องบิน ด้วยเหตุผลที่ได้เล่าให้ฟังมาตั้งแต่ต้น และเพื่อให้คุณตา คุณยาย ไม่เมื่อยล้าจากการเดินทางมากจนเกินไป และมีเที่ยวบินที่บินตรงจากขอนแก่นสู่หาดใหญ่ครับ ก็เลยทำให้การจัดการง่ายขึ้น...

...เราออกบินจากขอนแก่นประมาณเก้าโมงเช้า ✈ อากาศดีมาก บินสบาย ไม่ตื่นเต้น เราใช้เวลาบินประมาณหนึ่งชั่วโมงกับยี่สิบนาที ก็เดินทางถึงสนามบินหาดใหญ่ และได้รับการต้อนรับที่อบอุ่น เป็นกันเองจากทีมงานของคุณเพื่อน นายช่างสาโรจน์ และทีมคุณน้องชาย ผู้กองอรุณ...ขอขอบคุณ 🙏 มา ณ ที่นี้อีกครั้งหนึ่ง...

ทีมงานคุณภาพ

...หลังจากที่ได้แนะนำตัวกันเป็นที่เรียบร้อย ทานข้าวเที่ยงที่หาดใหญ่ โดยเจ้าภาพใหญ่ นายช่างสาโรจน์👏 เราก็เริ่มภารกิจการท่องเที่ยวทันที งานนี้ได้รับการอำนวยความสะดวกจากทีมงานนายช่างสาโรจน์ และ ผู้กองอรุณ เช่นเคยครับ...จุดแรกคือเขาคอหงส์ครับ จุดนี้คุณตา คุณยาย ได้ปฏิบัติภารกิจ 3 อย่างด้วยกัน...ภารกิจแรก สักการะพระพุทธมงคลมหาราชปางห้ามญาติที่ประดิษฐานบนเขาลูกแรกที่เราขึ้นไปถึงครับ...

พระพุทธมงคลมหาราชปางห้ามญาติ

...ภารกิจที่สอง ภารกิจเสียว...เสียวจริงๆ ครับ...คุณตา คุณยาย นั่งกระเช้าข้ามจากเขาลูกที่ 1 ไปหาลูกที่ 2 ซึ่งบนยอดเขาลูกที่สองจะเป็นที่ตั้งของศาลท้าวมหาพรมครับ และภารกิจที่สาม ณ เขาคอหงส์ คือการสักการะท้าวมหาพรหม...

นั่งกระเช้าจากยอดเขาลูกที่ 1 ไปหายอดเขาลูกที่ 2...นิ่งมากครับ...

สักการะท้าวมหาพรหมประจำหาดใหญ่...สาธุ อายุยืนหมื่นๆ ปี

...ภารกิจของวันแรกยังไม่จบแค่นั้นนะครับ ลงจากเขา เราไปต่อที่ตลาดสันติสุข งานนี้คุณยายไม่บ่นไม่ว่าเรื่องปวดขาแล้วครับ เดินละลายทรัพย์ จับจ่ายซื้อของฝากลูกฝากหลาน ดูมีความสุขกันมากครับ หายเหนื่อยเมื่อได้จ่าย...เวลาแห่งความสุขจากการได้จับจ่ายช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เราต้องเดินทางกันต่อเพื่อเข้าที่พักที่ อ.จะนะ จ.สงขลาครับ...

...ในช่วงหัวค่ำ ก่อนการพักผ่อนเพื่อเอาแรง เราได้ไปทานมื้อเย็นที่พิเศษอีกมื้อ สนับสนุนโดยผู้กองอรุณ น้องชายของผู้เขียน...อาหารทะเลสดๆ หอย ปลา และ อื่นๆ เพื่อเติมพลัง...ขอขอบคุณผู้กองอรุณ และครอบครัวที่น่ารักอีกครั้งหนึ่งครับ 😍...

...นี่ก็เป็นอีกภารกิจที่ลูกพึงมีต่อพ่อแม่ ที่ผู้เขียนได้ทำมาอย่างต่อเนื่องครับ เมื่อมีเวลา มีโอกาส...และ 3 สิ่งที่ผู้เขียนเห็นว่ามีความสำคัญ และ เป็นการสร้างพลังชีวิตให้กับเรา เมื่อเราได้ทำดีกับพ่อแม่ ก็มีดังนี้ครับ...

...เรื่องที่หนึ่ง ความสุขจากการได้ทดแทนบุญคุณ ที่ท่านเลี้ยงดูเรามา...แน่นอนครับ ชาตินี้ทั้งชาติ คงทดแทนไม่หมดหรอกครับ แต่เราทำแล้วหรือยัง...การทำให้ท่านมีความสุข สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เป็นการต่ออายุให้ท่านได้อยู่กับเราอีกนานๆ ตัวเราเองก็มีความสุขด้วยครับ ไม่เชื่อลองทำดูนะครับ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำได้ครับ...กอด ยิ้ม จับมือ จูงมือ ทำเลยครับ...

...เรื่องที่สอง ความรักที่ให้กับตัวเองเพิ่มมากขึ้น...กว่าเราจะมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าพ่อแม่เลี้ยงเรามาจนโตขนาดนี้ แม้ว่าเราจะดูแลตัวเองได้แล้ว ทำงานมีเงินเดือน มีครอบครัว แต่สิ่งหนึ่งที่เราหาไม่ได้จากสิ่งที่เราสร้างมา คือ ความรักของพ่อแม่นี่ล่ะครับ...ยิ่งพิจารณาถึงความรักที่ท่านมีต่อเรา ยิ่งทำให้เรารู้จักรักตัวเองมากขึ้น ร่างกายนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของท่าน เป็นเลือด เป็นเนื้อของท่านที่ฟูมฟักมาตลอดชีวิต หากเราไม่ดูแลให้ดี เราจะทำให้ท่านทุกข์ไปด้วยครับ...

...เรื่องที่สาม เราได้เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกหลาน ในการดูแลพ่อแม่...เป็นเรื่องสำคัญนะครับ เด็กๆ ต้องการตัวแบบที่ดี ที่เห็นได้จริงๆ ไม่ใช่ตามคลิป ตามข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต...ถ้าทำให้เขาเห็นบ่อยๆ เด็กๆ ก็จะค่อยๆ ซึมซับถึงความรักความอบอุ่นของครอบครัว การดูแลซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะกับผู้สูงอายุ...ถ้าเด็กๆ ไม่ได้รับการปลูกฝังเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ ในอนาคตเขาก็จะดูแล และให้ความรักกับท่านในแบบที่ท่านอาจจะคาดไม่ถึงเมื่อท่านสูงวัย ก็เป็นไปได้ครับ...